Ileż razy można oglądać tę samą komedię i śmiać się wniebogłosy? Wszyscy uwijają się jak w ukropie, zgrzani niczym pomocnicy murarza, żeby tę piłkę podać do Arcyksięcia, a ta impertynencko i celowo nie trafia mu pod nogi, więc nasz bohater zamaszyście pruje ramionami falę stylem na delfina. Od czasu do czasu, jakiś wyrodny żartowniś podpiłuje trzecie i czwarte koło w rowerzyku, a dandys jeszcze się nie nauczył jeździć bez bocznych stabilizatorów, toteż nie z własnej winy traci równowagę i dramatycznie pada na murawę, przy tej okazji kalecząc kolano i z wyrzutem obserwując milczącego jak skała pana z gwizdkiem w zębach. Gdy tylko zapunktuje, rozcapierza się na boki, wystawiając tors na smaganie wiatrem. Fortuna wypisuje odgrzewany na patelni scenariusz. Nuuuda.

P.S. Choć przyznaję, że w swej ocenie mogę być niesprawiedliwie stronniczy, bo coraz rzadziej zerkam na ich występy.