Nigdy, ale to przenigdy żaden piłkarz nie będzie ważniejszy od klubu. Może czarować jak Ronaldinho, być ostoją drużyny niczym Puyol, wzorem Pique sercem identyfikować się z Barceloną, na kształt Xaviego stać się mózgiem ekipy, zrewolucjonizować system i filozofię na miarę Cruyffa, kąpać się w trenerskich trofeach jak i Guardiola, a nawet być najlepszym piłkarzem w historii futbolu, być jak Messi. Wszyscy oni wspólnie, dopełniając się nawzajem, razem, tworzą wspaniałą i wyjątkową mozaikę tego klubu. Dzięki temu niejeden z nas, dzisiaj wie, że dobrze zrobił, kiedyś tam, u zarania swych kibicowskich dziejów wybierając właśnie FC Barcelonę jako upragnioną drużynę, z którą będzie na dobre i na złe. Lecz jednocześnie każda z tych już zasłużonych i historycznych klubowych figur najprawdopodobniej nie osiągnęłaby bez Dumy Katalonii tego pułapu, na którym jej było dane się znaleźć. Niektórzy być może w pewnym momencie wybraliby zupełnie inną ścieżkę swojego życia. Dlatego kocham i uwielbiam całość układanki, do niej jestem przywiązany. Owszem, część puzzli wydaje mi się bardziej błyszcząca i ulubiona, ale staram się w pamięci mieć panoramę. Stąd też choć bądź co bądź Neymar fantastycznym piłkarzem jest, to płakać po nim nie będę. Możliwe, że (jeśli odejdzie) to czasami uśmiechnę się oglądając jego wspaniałe akcje w PSG. Jednak to jego wybór. FC Barcelona nie może stawać na głowie przez zawodnika, który najwyraźniej poza boiskiem nie ma zbyt dobrze poukładane. Czy to jego ojciec, matka, babka czy dziadek, to nie wiem. Facet ma bodaj 25 lat. Jest dorosły. Jego wola. Klub z Katalonii istnieć nie przestanie.