"Do ujadania skłonne wilków tłumy;
Kruki, co kraczą nad zmarłemi ciały;
Sępy, co z skrzydeł strząsając deszcz dżumy
Lecą po zdobycz, gdzie już przeszedł cały
Pochód zniszczenia, jakżeż uciekały,
Kiedy za naszych dni Apolin drugi
Ze swego łuku słał za niemi strzały!
Już się rabusiów tych nie zerwą cugi:
U stóp, które ich kopią, wyją — nędzne sługi..."

Czytał ktoś może Shelleya? Ostatnio na niego "wpadłem" i przyznam szczerze - jestem zachwycony. Niesamowicie lekki język, słowa, a przy tym taka surowa aura.