Leo Messi, człowiek niemal spełniony. Piłkarz niemal kompletny, przez wielu uważany za najlepszego. Chłopak, który wykazuje cechy charakteryzujące introwertyków. Niezbyt impulsywny, choć czasami uderza mu do głowy argentyński temperament, wyciszony, stroniący od zgiełku, a przy tym skromny. Tak go widzimy, bo tak chce abyśmy go widzieli. Być może w rzeczywistości jest kimś innym, ale wiele wskazuje na to, że jednak nie.

Kiedy wybijał się ponad przeciętność bardzo dużo osób uczepiło się skrawka jego koszulki i do dzisiaj czerpie profit z jego sukcesów. W przyrodzie takie zjawisko nazywamy pasożytnictwem, czyli antagonistycznym współżyciem. Argentyna jest krajem żądnym sukcesów futbolowych i upatrzyła sobie Messiego, a następnie wykreowała go na kogoś, kim nie jest. Następca Maradony, lider, przywódca, symbol. Ale Leo nie jest żadnym kosmitą. Nie jest Bogiem futbolu. Jest najlepszym piłkarzem na świecie, który sam niewiele może. Bez wsparcia kolegów, a jednocześnie przy pełnym zaangażowaniu przeciwnika, Leo jest bezradny. W tej krytyce, która go dzisiaj zalewa kroplę współwiny ponosimy MY. Bo to my wychowaliśmy się na Messim, który - gdy nie idzie - bierze wszystko w swoje ręce i rzutem wolnym wyjaśnia autobus. Na Messim, który ogrywa pięciu zawodników Bilbao i rajdem przez prawie pół boiska zdobywa bramkę. Messim z Getafe, Messim z Realem. I na tej podstawie nadal podświadomie oczekujemy tego samego dzisiaj, ale od kilku dobrych miesięcy La Pulga bardzo oszczędnie podchodzi do dryblingu. Już nie szarpie z charakterystyczną werwą, nie kąsa dryblingiem na skrzydle, bo nie może. Potrzebuje następcy. Kimś takim jest Dybala w Argentynie. Żaden Pavon, żaden Meza.

Bzdurą jest stwierdzenie, że Ci panowie nie mogliby jednocześnie przebywać na murawie. Niesamowicie infantylne i bezpodstawne. Ale problem może leżeć gdzieś indziej. Zastanawiam się, czy Argentyna nie poległa przez kolesiostwo. Bo wytłumaczcie mi jedną rzecz: Leo jest oczkiem w głowie Sampaolego. Prawdopodobnie wystarczy, aby klasnął, a trener zrzuci dres i zaśpiewa marsyliankę. I przy całej tej otoczce nie mógł wpłynąć na jego decyzje kadrowe? No właśnie, nie mógł? Czy może nie chciał? Zakładam, że Messi jest inteligentnym człowiekiem, a przynajmniej niegłupim. Naprawdę uważał, ze w obecnym ustawieniu i doborze personalnym mają jakiekolwiek szanse z Francją? Czy w ogóle na mistrzostwach? Odpadli zasłużenie. Futbol nikomu nie jest nic winien. Szkoda, bo to nasza perła. Ale odnoszę wrażenie, że Argentyna jest sama sobie winna. W całej rozciągłości.