Leo Messi jako człowiek? Wielka klasa. Poniżej wspomnienia Mauro Icardiego, który w La Masii spędził kilka lat i jednym z jego największych marzeń było poznanie wielkiego mistrza.

W moim drugim roku w Barcelonie, wreszcie spotkałem Leo. Całymi dniami czekałem na odpowiedni moment. Pewnego wieczoru, gdy zespół trenował na Camp Nou postanowiłem rozpaczliwie zatrzymać go przy wyjeździe.

Przed wyjściem wziąłem prysznic, odmówiłem modlitwę za powodzenie mojej misji, podszedłem pod bramę i czekałem na Mistrza. Strasznie się denerwowałem. Przyszedłem wcześnie, by niczego nie przegapić, choć to było bez sensu. Wiedziałem przecież o której kończy się trening.

Jego Porsche Cayenne Magnum zbliżało się do bramy. Kiedy zwolnił tuż przy wyjeździe, podbiegłem i powiedziałem przez okno:

- Cześć Leo, jestem Mauro z Rosario. Dałeś mi kiedyś proporczyk. Pamiętasz?

Uśmiechnął się i powiedział: jasne, muszę jechać, nie mogę poświęcić ci czasu. Przyjdź tu jutro o 11:00.

Źle się poczułem. Byłem pewien, że mnie olewa. A ten tekst o jutrze jest tylko po to, bym się odczepił. Nie spałem całą noc, nie poszedłem do szkoły. Przed jedenastą zameldowałem się pod bramą. Chciałem sprawdzić, czy mnie wystawi.

Przyjechał punktualnie. Opuścił szybę w aucie i powiedział: co? Myślałeś, że nie przyjadę? Wsiadaj.

Zabrał mnie do sali VIP, gdzie piłkarze jedli śniadanie. Dzięki jego klasie i otwartości poznałem wszystkich mistrzów z Barcy. Byłem oszołomiony. Mój rodak z Rosario, tego samego miasta, zabrał mnie do miejsca, o którym marzą miliony. Zobaczyłem tam zwykłych, ciepłych ludzi, których media przekształcają w gwiazdy. Oni sami siebie nie tworzą nadludźmi. Są normalni.

Obejrzałem trening z wysokości trybun. Leo dał mi swój numer telefonu i powiedział: jeśli będziesz kiedykolwiek czegoś potrzebował to dzwoń. A jeśli będziesz czuł się źle, przyjeżdżaj do mnie. Pogramy w FIFĘ.

Nigdy nie skorzystałem z tej okazji. Nie mógłbym. To było już za dużo dla nastolatka.