Coś wam powiem, dziatki! Barcelona wygra w tym roku LM, możecie na to postawić własny dom, jeśli go macie i rodzinę, jeśli jest coś warta. Obawy przed meczem z Liverpoolem są zrozumiałe, to naprawdę przemocarna ekipa z tridente z przodu piłującym przeciwników na wióry, ale - jest jedno wielkie ale. Barcelona jest ekipą jeszcze mocarniejszą, totalnie zdeterminowaną, by zasiąść w tym roku na tronie królestwa futbolowej Europy i, tu fanfary, wyczyściła sobie sytuację w lidze. Messi i spółka mogą sobie popijać w weekendziki yerba matę i zakąszać herbatniki, a Salah, Firmino i Mane będą wypruwać flaki na Cardiffach i innych Brightonach. Poza tym Rakitic i Busquets przejmą środek pola i schowają w kieszeni (kogo tam, jakiegoś Wijnalduma? Hendersona?), Arthur znów nie straci ani jednej piłki, Dembele wróci i pozawija Alexandra-Arnolda w zmiętoślone sreberko, po czym wyrzuci na pobocze jak opakowanie po smakowitym posiłku, a Messi i Suarez... no to sami wiecie. A nawet gdy się zdarzy, że potencjał ofensywny The Reds przebije fenomenalną w ostatnich miesiącach zaporę z Piquenbauera i jego usłużnego giermka z Francji - na linii bramkowej stoi Najlepszy Bramkarz Świata, który za nic w świecie nie przepuści żadnej piłki nie uderzonej jak z bicza strzelił gdzieś obok spojenia rejonu jego władztwa. Reasumuję, drogie dziatki: najlepszy piłkarz świata, najlepszy bramkarz świata, świetna, doświadczona pomoc, świetny środek obrony, boki obrony nadające się na jakąś pracę doktorską w dziedzinie futbolu, Vidal w odwodzie na zamknięcie meczu, oszalały dzik na 9-ce i luksusowy już teraz (nareszcie!) wybór między Coutinho i Dembele - w zależności od aktualnych potrzeb i mądrości etapu. I do tego, może nie ponad tym, ale obok, jako sprawa równorzędna - wielki trener. Trener, który wpoił Barcelonie konsekwencję i spokój, dyscyplinę i opanowanie, powolne wsączanie się w przeciwnika jadem własnych przewag w dziedzinie gry piłką. Trener, który przyniósł Barcelonie elastyczność taktyczną, który w trakcie meczu zmienia jej ustawienie z 4-3-3 na 4-2-2, gdy wynik jest korzystny, a na 4-2-3-1, gdy korzystny nie jest. Albo w ogóle wypuszcza drużynę w ustawieniu z czwórką w pomocy, gdy na przykład w pierwszym meczu z Betisem podstawowy schemat taktyczny nie zdał egzaminu. Bo Valverde uczy się na błędach i to uczy się sumiennie. I Barcelona też się na błędach ostatnich lat wiele nauczyła - a teraz tych nauk będzie zbierać plony. Czas na żniwa, drogie dziatki!