Zakochany w Barcelonie od 2004 i już jako gówniarz doskonale pamiętam, że nie zawsze było kolorowo. A o Messim pierwszy raz "usłyszałem" na telegazecie, wtedy gdy strzelił pierwszą bramkę dla naszego klubu. Ja rozumiem, w pierwszym meczu wynik na przykład 2-2 i odpadamy po zaciętej walce, ale to najbardziej boli jako kibica, jak finał jest na wyciągnięcie ręki, a my nagle zapominamy jak się gra, znowu to wyglądało tak, jakbyśmy ich zlekceważyli, jakbyśmy w głowie mieli już Madryt. Tydzień znowu bólu, bo przywiązania do tego klubu nie mogę opisać, nigdy nie zamienię ich na żaden inny, choć byśmy mieli w przyszłości mieć ogromny kryzys i mielibyśmy stać się drugim United czy Milanem. Kibice sukcesu wypier*alac, kiedyś Barcelonie nie śniło sie nawet o potrójnej koronie, a zdobycie samego mistrza było wielkim szczęściem, docenmy to co mamy, choć nie usprawiedliwia ich dzisiaj nic, zupełnie nic, bo finał był na wyciągnięcie ręki i to najbardziej boli.