Mam kompletnie ambiwalentny stosunek do Neymara. Brakuje mi jakości w ataku, ale też pamiętam jak bardzo irytował mnie swoją osobą: grą, zachowaniem.

Jeżeli chodzi o górnolotne wartości, to już dawno wyzbyłem się złudzeń. Od kilku dobrych lat jesteśmy klubem jak każdy inny. Psujemy rynek w taki sam sposób, na młodzież stawiamy w takim samym stopniu, co inni (w niektórych przypadkach nawet w mniejszym), więc jakieś unoszenie się dumą - "zagrał nam na nosie, a teraz go chcemy, tfu!", nie przemawia do mnie. Romantyzm w futbolu ustąpił miejsca pragmatyzmowi.

Mam tylko nadzieję, że nie bedziemy znowu świadkami totalnie odseparowanej linii ataku od reszty zespołu. Obawiam się, że to zjawisko występowało nie tylko z powodu średniej jakości w pomocy czy stylu Lucho, ale także z powodu stylu MSN. Co będzie, to będzie.