Właśnie obejrzałem na YouTube film This is football - 2010s Decade (

i naszła mnie pewna rozkmina. Nie wiem, jak Wy, ale osobiście nie odczuwam takiej dziecięcej radości z oglądania piłki. Może nie chodzi o futbol ogółem, ale bardziej chodzi mi o Barcelonę.

Można nazwać mnie rozpieszczonym bachorem, który ogląda Barcę od ery pewnego łysego trenera imieniem Pep, ale od sezonu, który kończył trzyletnią przygodę Luisa Enrique z trenowaniem Dumy Katalonii trofea nie smakują już tak dobrze, gra nie smakuje tak dobrze, nic nie smakuje tak dobrze.

Kiedy wygraliśmy ligę w sezonie 17/18 nie czułem takiego "blasku" w sercu pomimo, że sezon wcześniej po ciężkiej walce, praktycznie do ostatniej kropli krwi, tytuł ten zawędrował do białej części Madrytu. Wydaje mi się, że to mogło być pokłosiem tego, że cała nasza barcelońska społeczność przez długi czas miała przed oczami bardzo bliskie realizacji marzenie sezonu ligowego bez porażki, które zniwelowało Getafe. Poza tym, odejście wieloletniego maestro - Andresa przykryło dublet pod smutnym, szarym prześcieradłem straty jednej z największych legend tego klubu.

Następny ligowy triumf przyszedł po koszmarze z Anfield i tuż przed kolejną kompromitacją, tym razem w finale Pucharu Króla z Valencją. Znów trudno było mi, a może i wielu innym osobom cieszyć się z tego, że nie daliśmy szans rywalom na ligowych boiskach.

Może to faktycznie przesyt trofeów? Wygranie Pucharu na krajowym podwórku oraz liga stały się dla nas, czymś czym teraz dla Leo Messiego są bramki z rzutu wolnego - po prostu kolejny dzień w biurze, ale...

Barcelona od pięciu lat z utęsknieniem wyciąga dłoń w stronę srebrnego monumentu europejskiej piłki. Może tego nam trzeba? Po dwóch spektakularnych porażkach z rzędu apetyt na Ligę Mistrzów jest ogromny, a tęsknota do tego pucharu sięga zenitu, jednak nie wydaje się, aby ta drużyna była zdolna do tego, żeby podnieść go w maju przyszłego roku.

Może i jestem sceptyczny, może jestem teraz zbyt dużym pesymistą, ale chciałbym się mylić co do tego ciut przedwcześnie wydanego osądu. Poza promykami nadziei, jakie dały nam piękne momenty takie, jak bramka Roberto z PSG, bramka Messiego na 3:2 z Realem czy domowe spotkania z Romą i Liverpoolem chciałbym poczuć coś dużego, poczuć piękno, poczuć ogromną dumę, która tak dawno mnie nie rozpierała.

Zdaję sobie sprawę z tego, że to może być to, że jak każdy inny człowiek po prostu dorastam. Za chwilkę zmieniam cyferkę z przodu liczby, którą nazywamy wiekiem, ale wydaje mi się, że są ludzie, którzy mają dużo więcej lat ode mnie, a piłka dalej cieszy ich tak bardzo, jakby siadając przed telewizorem czy na trybunach znów stawali się dziećmi. Może to tylko moje urojenie, ale od pewnego czasu, jako kibic tego klubu czuję głównie smutek i liczę na to, że znów oglądając Barcelonę znów stanę się dzieckiem.

W sumie, ciekawi mnie, jak to jest z Wami. Czujecie tę ogromną radość z oglądania futbolu czy stało się to zwykłą, szarą rutyną?