W takim dniu warto wspomnieć postać Tadeusza "Tedy'ego" Pietrzykowskiego.

Dobrze zapowiadającą się karierę polskiego pięściarza przerwała wojna. Kto by mógł się spodziewać, że najważniejsze walki stoczy on w obozie koncentracyjnym. Niestety, to właśnie tam "Teddy" trafił w 1940 roku. Szybko jednak okazało się, że stał się legendą, słynąc ze spektakularnych pojedynków.

Pewnego dnia w obozie pojawił się nowy kapo, Niemiec Walter Dünning, który szybko stał się znany z ogromnego sadyzmu. Gdy okazało się, że przed wojną był zawodowym bokserem, jeden z więźniów zaproponował „Teddy’emu”, by stoczył z Dünningiem walkę. Polak zgodził się bez zastanowienia, gdyż za samo podjęcie walki obiecano mu dodatkową porcję chleba i kostkę margaryny. Przyjaciele Tadeusza z obozu próbowali go powstrzymać. Warszawski bokser był wówczas przecież cieniem siebie sprzed wybuchu wojny – ważył zaledwie 40 kg. Przeciwko niemu stanął dobrze zbudowany, cięższy o mniej więcej 30 kg Dünning. Jak można się domyślać, to Pietrzykowski okazał się być zwycięzcą, zmuszając Dunninga do poddania się.

W Oświęcimiu Teddy stoczył według różnych szacunków od 40 do 60 walk, pokonując między innymi holenderskiego mistrza kraju w wadze półśredniej Leu Sandersa. Deportowany w 1943 r. do obozu Neuengamme, kontynuował walki bokserskie, ścierając się na ringu między innymi z niemieckim bokserem Schally Hottenbachem. W Neuengamme Pietrzykowski stoczył około dwudziestu walk. Wyzwolenia przez żołnierzy brytyjskich doczekał 15 kwietnia 1945 r. w obozie Bergen-Belsen. Po wyzwoleniu wstąpił do 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka, gdzie zajmował się organizacją zajęć sportowych wśród żołnierzy.