Dobra, no to dzisiaj już legendarny i nieśmiertelny dialog z Miodowych lat:

Tadeusz (wchodzi w stroju Afrykanina): Chukwe Bukwe Ambalabamba. No gdzie on jest, gdzie on jest?
Alina: No pokaż się. Wyglądasz cudnie!
Tadeusz: Ostatni raz Ala. Ostatni raz! Ale czuję, że było warto (podchodzi do garnka).
Alina: Nie Tadziu, błagam Cię. Nie teraz, nie teraz! Siadaj, siadaj (woła) Karol!
Karol (wchodzi w stroju uczestnika safari): Mister Ambalabamba? I am very wesoły, że Mister tu do nas herzlich wilkommen, очень харaшo, amigo cabana!
Tadeusz: Very good, bo ja znać trochę polski, bo ja studiować w Краков, jak być młoda.
Karol: Das ist fantastische. Satzen Sie na tym eine bitte krześle.
Tadeusz: Moja być very good. Jak twoja być very good do moja, to moja być very good dla Twoja. Amigo mio! Też bitte.
Karol: Warsaw by night. Alles харaшo?
Tadeusz: Alles харaшo, meine Kameraten, Amigo, por favor, masakra!
Karol (wskazując na Alinę): Twoja moja wymianen machen. Wymianen machem, for sale machen. Das ist moja żona. Eine Żonen. Verstehen, eine Żonen. Yyy… Kobieten. Kobieten machen. Miziu-miziu, buzi-buzi… Kobieten. Macie u siebie Kobieten? Ja?
Tadeusz: Ja?
Karol: Ja?
Tadeusz: Ja, danke (Ala nie wytrzymuje ze śmiechu i ucieka).
Karol: No to, czyli co, wszystko gut zusammen, ja?
Tadeusz: Gut.
Karol: No to może teraz twoja murzyńska i moja biała, no, konkreten machen, bitte.
Tadeusz: Ale że co?