W wyniku wyjątkowo niskich temperatur w stratosferze nad biegunem północnym, dane z satelity pokazały niespotykane wcześniej zmniejszenie stężenia ozonu nad Arktyką. Znacznie większe spadki stężenia ozonu notuje się co roku nad Antarktydą i to właśnie ta dziura była głównym powodem do niepokoju przez ponad cztery dekady.
https://iv.pl/images/d0c189e23222faff729dc42cb92c97bf.jpg

Tutaj należy wyjaśnić co to jest ozon - warstwa ozonowa w stratosferze złożona jest z trójatomowych cząsteczek tlenu. Chroni nas przed szkodliwym promieniowaniem ultrafioletowym, które może powodować zmiany nowotworowe oraz uszkadzać materiał genetyczny. Ale taka forma tlenu jest znacznie mniej stabilna niż typowe, dwuatomowe cząsteczki.

Dziura ozonowa to pojęcie, które najczęściej odnosi się do spadku stężenia ozonu nad Antarktydą. Ale w ostatnich tygodniach naukowcy zauważyli niezwykle silne zubożenie ozonu w północnych regionach polarnych. W przeszłości od czasu do czasu zauważono niewielkie dziury ozonowe nad biegunem północnym, ale w tym roku zubożenie warstwy ozonowej nad Arktyką jest znacznie większe niż w poprzednich latach.

Mimo wszystko dziura ozonowa nad Arktyką ma około milion kilometrów kwadratowych. Nad Antarktydą jest to czasami nawet 25 milionów kilometrów kwadratowych. Jednak naukowcy ostrzegają - Mimo że jej rozmiar jest wciąż niewielki w porównaniu z tym, co zwykle można zaobserwować na półkuli południowej, to nad Arktyką wcześniej nie notowano dziury ozonowej w takich rozmiarach. - Nasze pomiary ozonu zwiększają zdolność Europy do ciągłego monitorowania warstwy ozonowej z kosmosu od 1995 roku. W tym czasie nie byliśmy świadkami tworzenia się dziury ozonowej o takim rozmiarze nad Arktyką.