Na przestrzeni lat człowiek uświadamia sobie, że traci zdrowie i przejmuje się rzeczami, które naprawdę są błahe i mało istotne.

Wiele razy wydawało mi się, że przegrana Barcelony czy utrata mistrzostwa to mały koniec świata. Chodziłem zły, nadąsany czy zdenerwowany. Dziś, patrząc na to, jak ogromnie cierpi mój tata w swoich ostatnich tygodniach-miesiącach, jak ogromny ból sprawia mu każde dotknięcie, a on nawet nie może ruszyć się z łóżka, uświadamia mi, jak rzeczy, którymi się martwiłem, są tak naprawdę mało istotne.

Teraz zgodziłbym się na dożywotnie mistrzostwo Realu, 100 Złotych Piłek Ronaldo, gdybym tylko miał pewność, że jedna z najbliższych mi osób wyzdrowieje, a ten cholerny nowotwór przestanie plądrować jego organizm i sprawiać mu ogromny ból.

Bezradne patrzenie na cierpienie innych to jedna z najgorszych rzeczy na świecie, gdy człowiek uroni niejedną łzę. Pozostaje tylko patrzeć na śmierć, która w końcu nadejdzie, bo ratunku nie ma. Życie to kobita lekkich obyczajów.