Jak przeciwnik broni głęboko, jedynym wyjściem, aby mu się przeciwstawić jest rozciąganie formacji i uzyskanie przewagi indywidualnej. Barcelona nie ma skrzydłowych, a wyjścia bocznych obrońców to za mało, bo nie ma komu zagrać piłki na obieg. W środku pola również nikt nie podejmuje się ryzyka. Gra jest statyczna, bez ryzyka, na alibi. Równie dobrze mecz mógłby trwać jeszcze dwie godziny, a Barcelona cały czas wykonywałaby treningowego dziadka, licząc na szczęście, przebitkę lub pomyłkę piłkarza Sevilli. Nie tędy droga.