Coś Ty Barcelonie zrobił Messi,
Że ci ze złota statuę lud niesie,
otruwszy pierwej...

A on wyciągnął ten klub z marazmu, z błota. Po erze Ronaldinho na pstryknięcie palców stał się liderem zespołu, wygrał 6 złotych piłek, strzelił tyle bramek, zaliczył tyle asyst, pobił tyle rekordów, że dziennikarze sami musieli tworzyć nowe. A on wiernie od małolata był z tym klubem, przechodził przez niemal wszystkie szczeble La Masii. A on wygrywał trofea, strzelał hat-tricki, gromił Madryt, dawał Ligę Mistrzów. A on sprawiał, że łza poleciała ze szczęścia, że ręce same składały się do oklasków, że niezapomniane chwile mamy w pamięci. I dzisiaj, nawet jeśli czuje się wypalony, nawet jeśli chce odejść, to nie zasługuje na połajanki i półgębkiem wyrażane niezadowolenie. Bez niego Barcelona nie byłaby tak silna i rozpoznawalna na świecie. A jak odchodzi? Bo zarząd puścił w obieg informację o faksie. Coś, co powinno zostać w klubie do wyjaśnienia całej sytuacji. Pożegnanie mogło być zupełnie inne. I powinno być z honorami, jakimi nie miał nikt.