W setną rocznicę męczeńskiej śmierci.

Teresa Jadwiga Grodzińska – bohaterka wojny z Bolszewikami.



Urodziła się 20 grudnia 1899 roku w majątku Jaszowice, położonym 14 km od Radomia. Została brutalnie zamordowana przez kozaków w służbie bolszewickiej 1 września 1920 r. we wsi Czortowice, niedaleko Chełma.

Była córką Feliksa i Bronisławy z Arkuszewskich.

Pochodziła ze szlacheckiej rodziny ziemiańskiej herbu Kuszaba (Paprzyca).



Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. wykazała się olbrzymim hartem ducha i niezwykłą wytrwałością, pełniąc posługę przy opatrywaniu rannych oraz niosąc pomoc przy ich ewakuacji.

Szczególnym bohaterstwem wykazała się podczas przeprawy przez płonący most na rzece Huczwie, gdzie pod ostrzałem wroga przenosiła na własnych plecach rannych żołnierzy.

***

"Stoję człowiek ubogi, nad ziarnem plennym, które w oczach moich na Polskę padło. I kiedy myślę, co by na dobre wspomnienie na grób Tereni rzucić, nic nie mam nad ten wiersz jej ulubionego Jana Kasprowicza:



Przyjdzie czas taki, że słońce majowe

Nad cmentarzyskiem Twych najlepszych dzieci

Snopem gorących promieni zaświeci –

I krzew, dziś smutnie chylący swą głowę,

Soków z męczeńskich zaczerpnąwszy kości,

Zapłonie kwiatem przedziwnej piękności

I wyda owoce zdrowe.”



(Melchior Wańkowicz, Terenia Grodzińska

"Kurier Warszawski", nr 237, 28 08 1932 r.)