Powiem Wam coś. Miałem kiedyś idola. Skromny chłopak z Poznania. Grywał w Niemczech - Eintracht Brunszwik, później Oldenburg. W czasach polskiej posuchy na zachodzie był dla mnie wybawieniem. Siadałem co tydzień w fotelu i z rozmarzonymi oczami patrzyłem na tego faceta. Silny, dostojny w ruchach, opanowany. Kiedy wrócił do Polski miałem go już na wyciągniecie ręki. Idol naśladowany na każdym kroku. Czułem się jakbym dotykał nieba. Jednak, jednak pewnego dnia wszystko runęło. Ten piłkarz z obrazka, obiekt mojego podziwu okazał się zwykłym kłamcą. W dodatku kłamcą, który twierdzi, że coś takiego jak honor nie istnieje. Ciężko mi było się po tym pozbierać. Dochodziłem do siebie wiele dni. Zadawałem sobie pytania: Jak ktoś w kogo tak wierzyłem, kogo naśladowałem, podziwiałem. Jak? Jak mógł sprawić, że moje wartości legły w gruzach. Jak tak perfidnie i publicznie mógł dopuścić się takich czynów, zrobić z siebie człowieka niewartego uwagi. Od tamtej pory nie wierzę w ideały, nie mam idoli. Rana nadal się nie zagoiła.