Nasz naród nie wydaje mi się zdolny do wywalczenia czegokolwiek znaczącego. W pierwszej chwili byłem naprawdę pozytywnie zaskoczony obrazem tych strajków. Pierwszy raz w swoim życiu widziałem tak wielką mobilizację w rodakach - ogólną, ponad podziałami. Na ulice w całym kraju wyszli zarówno prawicowcy, jak i lewicowcy, katolicy i niewierzący, kobiety i mężczyźni. Nawet ci, którzy byli w opozycji i którym skakała gula na ten widok, siedzieli raczej cicho albo ich głosy przepadały niezauważone. W końcu władze miały powód, żeby naprawdę być obsrane.
Taki stan jednak oczywiście nie mógł utrzymać się u nas długo. W końcu wśród protestujących musiała się odpalić ta głupsza, skrajna strona, która swoimi działaniami uruchomiła tę głupszą, skrajną prawą stronę. I nagle zamiast skupić się na celu ludzie znowu zaczynają skakać sobie nawzajem do gardeł. Osoby, które dotąd siedziały cicho w swoich norach, teraz z nich wyszły, żeby wyrazić swoją aprobatę dla kiboli i też soczyście napluć na lewaków. Ci oczywiście nie pozostają dłużni i od wczoraj można obserwować jak debile z jednej i drugiej strony ochoczo obrzucają się gównem. Bo w tym kraju ciężko o lepszą rozrywkę niż sranie na drugiego obywatela. Chciałbym się mylić, ale przy kolejnych protestach konflikt zapewne jeszcze wyraźniej przeniesie się na ulice, a z walki naród-rząd po raz kolejny zrobi się wewnętrzna wojenka, po której ponownie odtańczymy chocholi taniec i wszyscy wrócimy do szarej rzeczywistości bez szans na istotne zmiany.
Państwo z dykty, naród z dykty.