Obejrzałem trzeci film De Sici "Cud w Mediolanie". Muszę przyznać, że powoli zaczynam sądzić, że to mój ulubiony reżyser tamtego okresu włoskiego kina, nawet wyprzedza Felliniego, choć jego "8 i pół" pokochałem miłością od pierwszego wejrzenia. Jeśli ktoś nie zna De Sici to polecam nadrobić. Był także świetnym aktorem. Widziałem go w "Generale Della Rovere" i wypadł tam naprawdę wybornie. Stworzył też "Złodziei rowerów" (na liście do obejrzenia), słynny dramat "Matka i córka", który wstrząsnął mną dogłębnie i wzruszający "Umberto D" o samotnym starcu, który wraz z psem próbuje odnaleźć się w powojennej Italii. Polecam z całego serca, bo to był człowiek idealnie balansujacy między czułym i wzruszającym kinem, a kinem moralizatorskim i bardzo poważnym.