Zawsze w gimnazjum podczas gry w piłkę ręczną chciałem być jak Karol Bielecki.

Zarówno podczas WF-u jak i SKS-ów imitowałem na swój sposób grę tego genialnego rozgrywającego. Mimo nikłych warunków fizycznych (176cm wzrostu) waliłem bomby z dystansu. Często skuteczne, bo trudno mnie było blokować - spryt i masa robiły swoje.

To były właśnie te emocje i ta walka, choć na niskim szczeblu, to zostawiały dużo pozytywnych emocji.

Dlatego chciałbym aby dalej ta pasja do szczypiorniaka była kultywowana, żeby wciąż się rozwijali Ci młodzi gracze, choćby bez szans na jakąś sensowną karierę, to dla samych siebie zostawali na boisku pot, krew i łzy dla samej tej walki.

Bo to kształtuje charakter. A to się zawsze przyda i zawsze jest cenne.