Telewizja Polska od lat dokłada kolejne cegiełki do budowy osiągającego już monstrualne rozmiary pomnika swojej nieudolności. Dzisiaj przybyła kolejna, chociaż tym razem całkowicie apolityczna. Źle ogląda się spotkania bez odgłosów z trybun, a kiedy te są puste ich brak można nadrobić jedynie dodając sztucznie wygenerowaną ścieżkę audio. Przy niektórych transmisjach działa to świetnie, wirtualni kibice reagują na wydarzenia boiskowe, a ich poruszenie w odpowiednich momentach pozwala chwilowo zapomnieć o smutnych, pandemicznych realiach. Podczas innych spotkań cyberkibice są bardziej niemrawi, zapewniają jedynie szum, z którego wybijają się skupiające uwagę głosy komentatorów i jest to również rozwiązanie sprzyjające piłkarskiej uczcie. W meczu Polski z Andorą kibicowski zgiełk także został uwzględniony, szkoda tylko, że nie współgrał nijak z sytuacją na murawie, niejednokrotnie aplauzem nagradzane były podania między stoperami, a na domiar złego transmisja okraszona była również innymi odgłosami, między innymi powtarzającym się co kilka minut nadprogramowym gwizdkiem sędziego, który regularnie zaskakiwał widza powodując chwilowe zmieszanie.
Dobrze, że telewizja publiczna transmituje mecze reprezentacji Polski, jeszcze lepiej, że nieodpłatnie udostępnia je w internecie, ale niektóre aspekty realizacyjne tych spotkań to zwykła fuszerka, która nie przystoi tak dużej spółce.