Na La Rambli jak zwykle odrealnienie na najwyższym poziomie. Przecież przed meczem było wiadomo, że z takim składem my fizycznie (notabene nie do końca mam tu na myśli tylko przenośnię) nie mamy szans ani na remis, ani nawet na stworzenie większego zagrożenia pod bramką Bayernu. Wychodzimy De Jongiem na gości pokroju Pavarda czy Upamecano, a wiatrak z Davisa ma robić Sergi Roberto. Swoją drogą wyglądało to tragikomicznie, gdy Sergi wręcz uciekał od przeciwnika, jakby był sparaliżowany potencjalnym pojedynkiem z takim koniem. W pomocy marmoladę z Pedriego robi następny byk Goretzka, genialny Kimmich gasi De Jonga, a staruszek Busi jest pozostawiony sam sobie. Już to wygląda zabawnie, a przecież nie wspomniałem jeszcze o Lewym, Tomku Młynarzu czy tych wszystkich Gnabrich, co po boku sieją burzę. Jestem i tak zaskoczony dobrą postawą Pique i Ronalda, bo bramki w gruncie rzeczy wpadły dosyć przypadkowo, bardzo trudno było zapobiec np. nagłemu odbiciu piłki od słupka. Każdy znający się na piłce nie-Kołtoń i nie-Dziekan wiedział, że niestety, ale nawet wiara nie pomoże nam w tym spotkaniu, Barcy obecnie nie ma, a przynajmniej nie taką, jaką znaliśmy.