Muzyczna batalia - #77
glosowanie https://strawpoll.com/7rnzV2OG3nO
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16845270#comment-16845270
------------
FLEETWOOD MAC – „Hypnotized” (1973, Album: Mystery to Me)

To czas Fleetwood Mac sprzed komercyjnego wybuchu ery Buckingham/Nicks, w okresie po odejściu założyciela Petera Greena. Zespół znajduje się w stanie permanentnej destabilizacji: walczą o przetrwanie finansowe, zmieniają składy i szukają nowej tożsamości między bluesową korzennością a bardziej przystępnym pop-rockiem. Bob Welch, główny architekt tego utworu, pełni rolę łącznika w tym chaotycznym okresie, wprowadzając do muzyki chłód i melancholię, która kontrastuje z późniejszym, słonecznym brzmieniem grupy z Kalifornii.
To dźwięk powolnego dryfowania przez gęstą mgłę. Utwór buduje nastrój izolacji, przypominający samotną podróż nocną autostradą, gdzie jedynym towarzyszem jest hipnotyczne pulsowanie sekcji rytmicznej. Gitary operują czystymi, lekko przytłumionymi tonami, które sprawiają wrażenie zawieszenia w czasie. Brak tu agresji; brzmienie jest organiczne, przestrzenne i przesycone dymem, oddające stan między świadomością a snem.
Ciekawostki
Bob Welch napisał tekst zainspirowany obserwacją gry w pokera w kasynie, co wykorzystał jako metaforę dla „hipnotycznego” wpływu, jaki pieniądze i iluzja sukcesu wywierają na ludzi. Utwór stanowi rzadki przykład klimatu Mystery to Me – albumu, który był ostatnim bastionem artystycznej wolności Welch’a, zanim zespół przekształcił się w popowe imperium trawione wewnętrznymi konfliktami małżeńskimi i osobistymi dramatami.
--------------------------------------------------------------------------------
THE WHO – „Eminence Front” (1982, Album: It's Hard)

Zespół w fazie powolnego rozkładu. Po śmierci Keitha Moona i dokooptowaniu Kenneya Jonesa, dawna chemia The Who wyparowała. Pete Townshend znajduje się w szczytowym momencie swojego uzależnienia od kokainy, co bezpośrednio przekłada się na tekstową warstwę utworów. To etap, w którym grupa desperacko próbuje zaadaptować się do estetyki lat 80., zderzając swoją legendę z syntetycznym brzmieniem nowej fali.
To dźwięk wystylizowanej, nienaturalnej elegancji. Dominują tu zimne, syntetyczne sekwencery i sterylny bas, które budują atmosferę narcyzmu i fasadowości. Brak tu ludzkiego brudu – wszystko jest wygładzone, technokratyczne i chłodne. Utwór uderza w ton wyższości, a brzmienie instrumentów klawiszowych narzuca sterylny rytm, który zdaje się ignorować rockowe dziedzictwo zespołu na rzecz stadionowego chłodu.
Ciekawostki
Tytuł to gra słów: „Eminence Front” odnosi się do narkotykowej fasady – udawania trzeźwości i elegancji („fronting”), podczas gdy w rzeczywistości ma się do czynienia z uzależnieniem. John Entwistle, basista, w pełni zdominował brzmienie tego utworu, wykorzystując syntezatory w sposób, który dla ortodoksyjnych fanów The Who był wówczas dowodem na całkowitą utratę autentyczności grupy. Townshend przyznawał później, że utwór jest muzycznym zapisem jego własnego kokainowego życia w tamtym okresie.
---
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro