Zainspirowany Gombrowiczem przytaczam tu fragment "Ferdydurke" z dedykacją dla śmiejących się z tych, którzy zmieniają swoje zdanie, a także dla nich samych:

"...jest błędny postulat, jakoby człowiek miał być określony, to znaczy niewzruszoony w swoich ideach, kategoryczny w swoich deklaracjach, niewątpliwy w swojej ideologii, stanowczy w swych gustach, odpowiedzialny za słowa i czyny, ustalony raz na zawsze w całym swoim sposobie bycia. Rozpatrzcie bliżej chimeryczność tego postulatu. Żywiołem naszym jest wieczysta niedojrzałość. Co dzisiaj myślimy, czujemy, będzie nieuniknienie głupstwem dla prawnuków. Lepiej tedy, abyśmy już dzisiaj uznali w tym porcję głupstwa, którą przyniesie czas...i ta siła, która was zmusza do przedwczesnej definicji, nie jest, jak sądzicie, siłą całkowicie ludzką. Niezadługo zdamy sobie sprawę, że już nie to jest najważniejsze: umierać za idee, style, tezy, hasła, wiary; i nie to także: utwierdzać się w nich i zamykać; ale co innego, ale to: wycofać się o krok i ZDOBYĆ DYSTANS do wszystkiego, co nieustannie wydarza się z nami."