Moim zdaniem mecz w naszym wykonaniu był dobry, nie wiało nudą, u niektórych widziałem sporo determinacji, a i akcji Barcelona stworzyła sobie sporo. Momentami brakowało szczęścia, detali. Na pewno dzisiaj ujrzeliśmy inne oblicze Dumy Katalonii niż w ostatnich spotkaniach. To cieszy i tyle z pozytywów. Z negatywów to niestety, ale nasza ławka rezerwowych prezentuje się blado, żeby nie rzec tragikomicznie i nie dziwię się, że Lucho nie dokonał roszad. Ewentualne zaprzepaszczenie tytułu może śmiało kandydować do sportowego frajerstwa dekady. Oczywiście wierzę w chłopaków, w to że się otrząsną z taśmowego amoku tracenia punktów i zatryumfują na koniec sezonu, ale niestety szansę są niewielkie. Jeśli sami się nie kopną w tyłki, przed lustrem nie powiedzą - doprowadziliśmy się do śmieszności, to wątpię, aby narodził się z tego materiału mistrzowski zespół w tym sezonie. Przyczyna tkwi w psychice, a upadek z wysokiego konia boli najbardziej. Nie tylko kibiców, samych profesorów piłki jeszcze mocniej. Możliwa solucja? Dość pitolenia, robienia z siebie internetowych śmieszków, żebraniny o kontrakty. Nie powinni komentować w mediach swoich występów i obiecywać gruszek na wierzbie. Tylko murawa, tam mają wyjątkową okazję by przemówić. A jeśli pomimo walki się nie uda? Nie będę miał im tego za złe, najważniejsze to podjąć rękawicę i ze sceny zejść może i pokonanym, ale z honorem.