W pełni rozumiem manifestacje pro i anty wobec jakiejś ustawy, polityki danego rządu, obywatelskiej inicjatywy. Kłótnie i spory w takich sytuacjach są rzeczą normalną, wpisaną w demokrację. Natomiast świętujemy niepodległość Polski, sprawę - zdawałoby się - ponad wszelkimi podziałami. Tutaj nie ma żadnych anty, to nie jest kolejne smutne święto typu spacyfikowane powstania, porażki wojenne, różnie interpretowana historia III RP. Tutaj jest tylko sukces. Odzyskanie suwerenności po tylu latach. Państwo zjednoczone i jednolite. Zbyt mało jeśli powiem, że ludzie tamtego - umownego - dnia byli zadowoleni. I przekaz patriotów wszelkiej maści zapewne był jeden - propaństwowy, radosny, podniosły. I lewicowiec Piłsudski, i prawicowiec Dmowski, mieli pełne prawo do dumnego przemarszu i świętowania. Dlaczego tak nie jest dzisiaj? Co się zmieniło? Po osiągnięciu celu, naród jak niemal każdy inny, zaczął się rozdziobywać i rozmieniać na drobne? Nie rozumiem konfliktów podczas Dnia Niepodległości, jakby każdy drugiemu chciał zagarnąć dla siebie większy, należny mu się, kawałek ojczyzny. Nie rozumiem obrzucania się wyzwiskami, tak samo jaki i prowokowania. Nie rozumiem licytowania się stacji telewizyjnych i wbijania szpilek "wrogom". Nie rozumiem pochodów samców alfa z politycznymi emblematami w klapie marynarki, tak jak nie pojmuję instagramowego wybiegu i obcykiwania się xxx razy na tle flagi. Natomiast spacerując dzisiaj po mieście widziałem dzieci zapalające znicze na grobach poległych, amatorów prześcigających się w biegu wolności, młodych rodziców prowadzących kołyski z przymocowaną biało-czerwoną flagą, starszych ludzi wspominających czasy komuny, śpiewających, modlących się. I było miło mi patrzeć. I wiecie co? Tam nie było polityki. Była zgoda. W dniu 11 listopada, taka jak być powinna.