Bardzo żałuje, że Mascherano odchodzi. Mimo, że grał bez opaski na ramieniu to miałem go za nieformalnego kapitana i i dobrego ducha szatni -
spadkobierce Puyola. Prawdziwy wojownik, który nie zawahał się włożyć głowy tam gdzie inni baliby się włożyć nogę. Zawsze trochę z boku z dala od błysków fleszy, mediów i rozgłosu. Ginący gatunek piłkarza. Niepozorny, trochę niedoceniany, przez lata współtworzył piękną legendę Barcelony swoją nieustępliwością. Zawsze będę pamiętać interwencję sprzed paru lat gdy w ostatnim ułamku sekundy wyłuskał piłkę spod nóg Lorda Bendtnera niczym bohater filmu akcji przecinający kabelek grożącej wybuchem bombie. Wiem, że Umtitti utrzyma obronę co by się nie działo, ale jakoś będzie mi Szefa brakować.