Pierwszy raz w życiu po odpadnięciu Blaugrany jestem zawiedziony. Czuję po prostu pustkę. Płakałem po Chelsea w 2012, szalałem ze złości po Interze, dopadł mnie smutek po Atletico. Nigdy natomiast nie byłem zwyczajnie zawiedziony. Dlaczego? Otóż dziś piłkarze nie chcieli umierać za Barcelonę, zapomnieli o kibicach, o swojej tożsamości, zapomnieli o zeszłorocznym rewanżu z PSG, zapomnieli o kwintesencji futbolu - o tej woli walki do upadłego, o poświęceniu. Można śmiało powiedzieć, że nie zasłużyliśmy na awans, odpuściliśmy zupełnie dwumecz, zlekceważyliśmy Romę. Dobrze się stało, że w półfinałach będą właśnie takie drużyny jak Live czy Roma. Ich piłkarze zwyczajnie wygryźli sobie ten sukces i zasługują na nagrodę.