Puste Camp Nou w kolejnym meczu ligowym, może z garstką turystów byłoby wymowne. Czuje się tak, jak Avengersi w Infinity War, kiedy Thanos wymazał połowę życia we wszechświecie. Nic chyba tak nie zabolało. Poczynając od Chelsea, przez Bayern, po Ateti, Juventus i Rome. Wczoraj już to pisałem. Zobaczcie ile daje psychika. Piłkarze Liverpoolu eksploatowani niesamowicie, może poza Origim Shaqirim, walczą co mecz przez 90 minut w Premier League. Oni są zajechani jak koń po westernie, ale działa im głowa, i walczą. My przegraliśmy ten mecz w głowie. Oni nas złapali za szyję, przydusili, my tylko kilka razy łapkami pomachaliśmy i koniec. Już nie będę pisał o jednostkach, bo to szkoda słów, a i chyba wszystko zostało już napisane. Trzeba się pożegnać z takimi piłkarzami jak Suarez, Coutinho i Rakitić i czekać na oficjalkę z dymisją Valverde, niech dogra ten sezon i finał.

Mit zajechania drużyny wczoraj padł raz na zawsze.

Chciałbym sobie dać czas, nabrać dystans do tego wszystkiego. Ostatnie 10 lat to ciągłe śledzenie tego co się dzieje w klubie, 98% meczów obejrzane, każdy wywiad, każdy transfer, każdy ważny mecz przeżywany. To co się narodziło 10 lat temu, wczoraj w nocy pękło we mnie. Nie myślcie sobie, Barcelonę będę kochał i kibicował jest aż do ostatniego dnia, ale od dziś z dystansem. Od La Ramblii też trzeba trochę odpocząć.

Visca el Barca, Viva CAMPEONA!!!!

Miłego dnia.