@krzychu1526 Kościół i Polska to jedno? ;O

@krzychu1526 Jedna wielka czarna mafia i nic więcej... Wiara to tam może i jest... Ale w monety i banknoty...

@Zeidarusek Sekielski odniósł się do słów JK „kto podnosi rękę na kościół, podnosi rękę na Polskę” czyli JK postawił znak równości między PL i KK.

@Edoss Ach te stereotypy.

@Machiavelli Jakie stereotypy? W Boga można wierzyć ale bez tych pośredników ubranych na czarno... Często tak jest, że człowiek, który nie chodzi do tej całej instytucji jest bardziej wierzący i "dobry" niż ten co w każdą niedzielę zasiada w ławce.

@Edoss Ale często tak jest, że człowiek wierzący jest lepszym człowiekiem niż ateista. Może w obie strony, ale do czego to prowadzi?

@Machiavelli A co ma piernik do wiatraka? Żeby wierzyć w Boga trzeba chodzić do kościoła? Ateista nie może być dobrym człowiekiem? Wielu jest ludzi, którzy wierzą w Boga, a nie w księdza...

@Machiavelli „Ale często tak jest, że człowiek wierzący jest lepszym człowiekiem niż ateista. ” ale że jak ?!?!

„Jezus odpowiedział mu przypowieścią o miłosiernym Samarytaninie.

Pewien człowiek wędrował z Jerozolimy do Jerycha. W drodze został napadnięty przez zbójców i pobity. Porzucili go potem przy drodze ledwo żywego. Przechodził tamtędy kapłan i nie udzielił mu pomocy. Przechodził lewita i także się nie zatrzymał. Pomocy nieszczęśnikowi udzielił dopiero Samarytanin. Wzruszył się jego losem, opatrzył rany, a potem wsadził na swego osiołka i zawiózł do gospody. Zapłacił gospodarzowi, nakazując opiekę nad rannym. Zapewnił, że zwróci dodatkowe koszty. On to okazał się bliźnim, ponieważ kierował się miłosierdziem.”

„W tym fragmencie Ewangelii św. Łukasza zawarte jest nawiązanie do najważniejszego przykazania Boskiego, jakie Jezus zostawił ludziom - do przykazania miłości.

Miłość Boga wydaje się oczywistością dla człowieka religijnego. Ewangelia uczy więc pojęcia bliźniego, miłości bliźniego i miłosierdzia.

Bliźni to każdy człowiek, brat, członek wielkiej rodziny, jaką jest ludzkość. Rodzinę tę powinna łączyć miłość i pragnienie dobra, bez względu na to, czy ów bliźni to przyjaciel, czy wróg. Miłość tę należy rozumieć nie jako deklarację słowną, hasło, ale czyny: niesienie pomocy w potrzebie, zrozumienie, wsparcie duchowe.

Kapłan i lewita (człowiek wykonujący niższe posługi w świątyni) z racji znajomości praw religijnych powinni przyjść z pomocą rannemu.

Żydowskie prawo rytualne zabraniało kapłanowi dotykać zmarłego, plamić rąk krwią. Obydwaj ściśle przestrzegają rytualnych zakazów religijnych, ale zapominają o najważniejszym nakazie - miłosierdzia i miłości bliźniego. Chcą dobrze służyć Bogu, jednak czynią to w sposób mechaniczny, zgodnie z literą Prawa, nie rozróżniając wagi spraw. Dobro bliźniego powinno się okazać ważniejsze.

Samarytanie byli ludźmi, którymi Żydzi pogardzali, uważali ich za gorszych, pozbawionych praw. Tenże Samarytanin jako jedyny udowadnia, że zasługuje na miano bliźniego. Jego czyn jest piękny nie tylko dlatego, że zaopiekował się człowiekiem, ale że wzruszył się jego losem, udzielił mu wsparcia duchowego, pomógł przeżywać ciężkie chwile.

To właśnie jest miłosierdzie - pochylenie się nad każdym ludzkim nieszczęściem i nędzą. Nauka wynikająca z przypowieści jest aktualna.”