Okiem Chowańskiego

Po ćwierćfinałowym rewanżu z PSG

Przedmeczowo o starym znajomym

.

Taka jakby "wiwisekcja istoty mitycznej"

Stadion, na którym to, czy wygrasz, równa się temu, jak

Co dalej, Barcelono: odrodzenie czy kryzys?

Czy Barcelona zdoła odgryźć się za puchar? A czemu nie?

Brak dowódcy a wielka porażka taktyczna

Czy Barça zdoła wyrzucić Real z CdR i wzmocnić morale na resztę sezonu?

Gorzka lekcja na San Siro

... czyli czego dowiedzieliśmy się po środzie.

Już coraz bliżej

Przewaga nad Realem rośnie, czego pozostaję życzliwym obserwatorem

Na drabinie do historii nigdy nie brakuje stopni

Na Celtic Park obrońcom Barçy głośno wybrzmiał dzwonek na pobudkę

Od początku sezonu Tito wytrwale na niego stawiał, chyba mamy efekty

Pomeczowa garść spostrzeżeń

Przed chłopcami Tito misja najtrudniejsza w sezonie. Ale nie niemożliwa

Po meczu na Bernabéu

Choć od triumfu "La Roja" minęło trochę czasu, ani trochę nie stracił on na aktualności

Był garnitur i fotki z herbem. Tito zaprezentowany. Stosowna chwila na część drugą

Gdy barceloniści mówią, zamiast grać...

Największa wartość wygranej na Vicente Calderón

Książka na miarę podjętego tematu

Drugi bramkarz Barçy o sprawach bieżących

Nic ponad garść refleksji po dniu, o którym myśli kłębią się same

Tak dla przypomnienia

FC Barcelony i Pepa porażka na życzenie?

Ktokolwiek ma wątpliwości?

Postać barcelonismo dobrze znana, ale twarz już niekoniecznie. O kim dzisiaj?

Na dwa miesiące przed końcem sezonu licznik Leo osiągnął 60-kę

Wygląda na to, że na dobre

Kto by chciał odchodzić z najlepszej drużyny świata... ?

Strata do Realu rośnie do 7 pkt, lecz Liga to jeszcze nie wszystko

Finał Ligi Mistrzów trafia się ostatnio częściej niż raz do roku

Czy Real stać na drugie zwycięstwo w ostatnich 13 GD? Czy Barça obroni zaliczkę?

Nie tak bezpośrednio o Barçie, a bardziej o roli Keity w kadrze, PNA i FIFA.

Czemu Realowi coraz częściej drogę po mistrza się ułatwia, a Barcelonie utrudnia?

Kolejny diament z kopalni La Masía

Kolejna odsłona cyklu "W ciszy stadionu". Po GD i przed finałem KMŚ.

Na koniec zeszłego sezonu stało się jasne, że Barça latem poszuka wzmocnień w linii ataku. Choć mediosfera była gęsta od plotek dotyczących młodych wilczków - Rossiego i Sáncheza - wśród fanów i komentatorów pojawiło się wiele głosów na rzecz sprowadzenia zawodnika starszego, który miałby w zespole Guardioli odgrywać rolę podobną do tej, jaką w latach 2004-2006 pełnił na Camp Nou niezapomniany Henka Larsson.

Thiago ma za sobą najbardziej udany rok w karierze. To samo powie Jonathan dos Santos, a zasekunduje mu każdy trener Segunda A. Sergi Roberto zyskuje zwolenników swego talentu szybciej niż znajomych na facebooku, a uniwersalny Oriol Romeu po prostu cierpliwie czeka. Jednocześnie, problemy finansowe Klubu nie minęły w rok, a przy spodziewanym odejściu Bojana - priorytetem wydają się odpowiednie alternatywy w linii ataku. Odpowiednie, czyli kosztowne.

Futbol to (również) sztuka przegrywania. Tak, jak całe życie. Jedni dorastają prędzej, uczą się tego wcześniej. Inni nie dorastają nigdy i z tym truizmem nie są w stanie pogodzić się całe życie.

Futbol to (również) sztuka przegrywania. Tak, jak całe życie. Jedni dorastają prędzej, uczą się tego wcześniej. Inni nie dorastają nigdy i z tym truizmem nie są w stanie pogodzić się całe życie.

Za nami pierwsze z czterech GD. Czy mogło być lepiej? Zawsze może być. Tym razem* El Clásico ułożyło się tak, że wszyscy mogą być po nim zadowoleni.

Dowiedzieliśmy się ledwie wczoraj, że FC Barcelona będzie wnioskować w sądzie o ponad 6 milionów euro odszkodowania od rozgłośni Cadena COPE. Jak na to zareagowaliście?

Porównania Barçy do największych piłkarskich drużyn stały się normalnością. Jak zaklęcie powtarzają je dziennikarze. Rywalizujący z Barçą trenerzy. Kibice innych klubów. Madridistas też. Choć już w kilka miesięcy po ogłoszeniu Guardioli trenerem pierwszego zespołu wielu culés szeptało między sobą nieśmiało, że ta Barça gra pięknie, to komplementy przeszły od tego czasu na wyższy poziom niż "pięknie". Punktem odniesienia przestał być miniony sezon czy ostatnia dekada. Stały się nim Wielki Ajax, Real Di Stéfano, Brazylia z Meksyku, Bayern lat 70. czy o dekadę młodszy Milan. Cała historia.

Nieprzypadkowo zaczynam takim zdjęciem. Swego czasu pełniło zaszczytną rolę tapety na moim laptopie, do dziś pozostaje dla mnie symbolem szczególnym. Szczególnie prawdziwym i magicznym, bo widziałem ten obrazek w telewizorze "na żywo" - a nie post factum na google'u.

Jestem w małej euforii. Takiej, która udziela się przy wyhaczeniu designerskiej koszulki Calvina Kleina w outlecie za 7 dolarów, polówki Ralpha w sklepie firmowym za 25, koszuli Zary na hiszpańskiej przecenie za 6 euro czy casualowych Levi'sów w Factory za 49,99 PLN. Szczególny i specyficzny rodzaj euforii, który towarzyszyć może wyłącznie udanym zakupom. Lubię zakupy - jakkolwiek nie jest to typowe dla ludzi pozbawionych macicy, zawsze oznaczało punkty dodatnie w oczach potencjalnych i faktycznych partnerek - i cecha ta jest chyba jedyną, którą dzielę z Florentino Pérezem. Różnica polega tylko na tym, że sięgam do portfela jedynie, gdy a) czegoś potrzebuję, b) mam na to pieniądze c) i jeszcze mi się coś podoba. Pérez nie ma takich dylematów.