Cholera siedzę sobie przy późnym obiedzie, w spokoju zajadam sobie krokieta zapijając go barszczem. Nic nie mąci tej ikonicznej chwili. A tu nagle słyszę jak potężny trzask zabił całą ciszę i spokój! Nie wiem co się dzieje, rozglądam się po kuchnii, patrzę za okno ale nic dziwnego nie znajduję. Biorę telefon do ręki, przesuwam paluchem umoczonym w barszczu by go odblokować i szukam jakichkolwiek informacji. Po chwili moje przypuszczenia okazały się słuszne i olbrzymi huk spowodowały pękające dupy tych, którzy zobaczyli Gomesa w składzie. W spokoju więc spojrzałem na zegarek - 55 minut do meczu. Pomyślałem jedynie "kruca ale ten barszcz dobry".