Komentarze użytkownika Colon

Colon

19 lutego 2026, 21:03

Dyskusja

2

Muzyczne pojedynki:

Przejdź do dyskusji

Colon

19 lutego 2026, 20:50

Dyskusja

2

@mekston dawaj Kuba!

Przejdź do dyskusji

Colon

19 lutego 2026, 10:49

Dyskusja

7

Z dedykacja dla Cristinu Ronaldu - kto przeczyta, ten wie (tylko nie zglaszac!)

Muzyczna batalia #26, zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/LVyK2dvpKZ0

FAITH NO MORE "Caralho Voador"
album King for a Day... Fool for a Lifetime (1995)

Jest to jeden z najbardziej zaskakujących utworów w dyskografii Faith No More. Zespół znany z szaleństwa i hałasu serwuje tu koktajlowy jazz idealny do jazdy samochodem bez celu. Mike Patton rezygnuje ze swoich wokalnych akrobacji na rzecz niskiego, zmysłowego śpiewu, momentami przechodząc w szept.
Warstwa muzyczna jest oszczędna, oparta na "leniwym" basie Billy'ego Goulda i delikatnych klawiszach Roddy'ego Bottuma. Utwór płynie powoli, ma w sobie dużo powietrza i słońca, ale jest to słońce widziane przez przyciemniane szyby.

Tytuł utworu w języku portugalskim to wulgarne określenie ("Latający Ch*j"), co stanowi typowy dla Pattona kontrast między piękną, relaksującą muzyką a obsceniczną nazwą. Wokalista, znany ze swojego talentu do języków, wplata tu fragmenty portugalskie. Utwór ten jest dowodem na to, że King for a Day był albumem totalnej wolności artystycznej, gdzie bossa nova mogła sąsiadować z death metalem.
-------------------------------------------------------------------------------------
LIVING COLOUR "Nothingness"
album Stain (1993)

Podczas gdy Stain jest najcięższą i najbardziej mroczną płytą Living Colour, "Nothingness" stanowi jej emocjonalne serce. Utwór jest dźwiękową mgłą. Corey Glover śpiewa tu z niesamowitą czułością i smutkiem o pustce i depresji, ale muzyka paradoksalnie niesie ukojenie.
Kluczowe jest tu brzmienie gitary Vernona Reida – używa on syntezatorów gitarowych i efektów przestrzennych, tworząc tło, które brzmi jak padający deszcz. Utwór nie ma typowego rockowego uderzenia; jest zawieszony w próżni, płynny i eteryczny.

Sekretem głębi tego utworu jest basista Doug Wimbish. Gra on tutaj w sposób bardzo melodyjny, wypełniając każdą wolną przestrzeń ciepłym, niskim tonem. Jego gra na basie (często z użyciem efektów modulacyjnych) sprawia, że utwór "oddycha". To rzadki przykład ballady rockowej, w której to bas, a nie gitara akustyczna czy pianino, buduje główny nastrój melancholii.
@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu
@shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kto jeszcze chce.

Przejdź do dyskusji

Colon

19 lutego 2026, 00:39

Dyskusja

1

@Encore jak on to zlapal.

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 21:56

Dyskusja

0

@Gary xd .

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 21:37

Dyskusja

3

@mekston to @JimMorrisonFCB i @Gary przy siatce nie widziałeś ;)

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 20:40

Dyskusja

0

Brawo Finowie !

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 20:34

Dyskusja

0

Znowu dogrywka .

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 18:57

Dyskusja

2

W ostatniej kwarcie Kanada wyrówna ;)

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 18:56

Dyskusja

1

@JimMorrisonFCB pamiętam

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 18:52

Dyskusja

2

Czesi zajmują Kanadę

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 17:15

Dyskusja

0

@BojanKriKicz jeszcze szybszy

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 17:09

Dyskusja

2

Ale walnął .

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 17:05

Dyskusja

0

@gumaz zajeisty Sport

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 16:50

Dyskusja

1

Team Czechy czy Kanada?

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 14:05

Dyskusja

0

@mekston Lubie Khachanova, lubie jego styl. Na koncu zawsze jednak czegos mu brakuje.

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 13:59

Dyskusja

2

@Messibestplayerintheworld wezcie nie straszcie tymi czarno-bialymi zdjeciami.

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 11:37

Dyskusja

1

@Comentateiro Polacy to 0,7 :)
A Q ze Star Treka to ktory poziom?

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 09:39

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 09:38

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 09:38

Dyskusja

5

Muzyczna batalia #25, zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania: https://strawpoll.com/NMnQNJQN1g6

OBYWATEL G.C. "Przyznaję się do winy"
album Obywatel G.C. (1986)

Jest to jeden z bardziej mrocznych i klaustrofobicznych utworów w historii polskiej muzyki. Kompozycja rozpoczyna się długim, budującym napięcie instrumentalnym wstępem, w którym syntezatory Grzegorza Ciechowskiego tworzą chłodne, "szklane" tło.
Fundamentem utworu jest jednak genialna partia basu bezprogowego, na którym gra wirtuoz Krzysztof Ścierański. Bas ten "płacze" i "miauczy", prowadząc dialog z wokalem. Ciechowski nie śpiewa tu w tradycyjny sposób – on melorecytuje, szepcze, wyznaje winy niczym na przesłuchaniu w ciemnym pokoju.
Brzmienie jest sterylne, precyzyjne i niezwykle przestrzenne, ale jest to przestrzeń zamknięta, duszna. Saksofon, który pojawia się w tle, brzmi jak echo w pustym mieście. To studium psychicznego rozpadu i obsesyjnej miłości.
W nagraniu tego albumu wzięła udział absolutna śmietanka polskich instrumentalistów jazzowych i rockowych (m.in. Jan Borysewicz na gitarze, choć tu gra oszczędnie). Kluczowe jest jednak użycie syntezatorów cyfrowych (takich jak Yamaha DX7). Ciechowski wykorzystał ich "zimne" brzmienie, aby podkreślić dystans i emocjonalny chłód tekstu.
--------------------------------------------------------------
DIRE STRAITS "Planet of New Orleans"
album On Every Street (1991)

Utwór ten to majstersztyk audiofilskiej produkcji. Mark Knopfler tworzy tu atmosferę gęstą i wilgotną, idealnie oddającą klimat Luizjany.
Brzmienie jest "ciepłe" i organiczne. Gitara Knopflera (charakterystyczny styl gry palcami) i jego slide guitar brzmią tu leniwie, jakby dźwięki topiły się w upale. Równie ważną rolę pełni saksofon (Chris White), który snuje się przez cały utwór, tworząc jazzującą, nocną aurę.
Sekcja rytmiczna jest tu osadzona głęboko, z potężnym, miękkim basem. Utwór jest powolny, dostojny i pełen melancholii. To muzyczny obraz miasta o czwartej nad ranem, kiedy bary są już zamykane, a na ulicach zostaje tylko deszcz.

Jest to jeden z najbardziej niedocenianych utworów Dire Straits, często przyćmiony przez hity z Brothers in Arms. Produkcyjnie jest to jednak szczyt możliwości zespołu. Warto zwrócić uwagę na przestrzeń w miksie – każdy instrument ma tu swoje precyzyjne miejsce, nic na siebie nie nachodzi. Długie, instrumentalne zakończenie (outro) z dialogiem gitary i saksofonu to esencja stylu "późnego Knopflera" – elegancja, w której mniej znaczy więcej.

---------------------------------------------------------------------------------

@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu
@shaun @Safrani i i i i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
Poprzednie posty w odpowiedzi:

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 09:30

Dyskusja

2

@mekston niezle! Nie umniejszajac, to przeciwnik minimalnie pokpil, ale i tak mega wyszlo.

Przejdź do dyskusji

Colon

18 lutego 2026, 09:28

Dyskusja

1

@mekston z jaka lekkoscia.

Przejdź do dyskusji

Colon

17 lutego 2026, 14:58

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

17 lutego 2026, 14:58

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

17 lutego 2026, 14:57

Dyskusja

5

Muzyczna batalia #24, zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/NMnQNJw01g6

JAN GARBAREK "Evening Land"
album Visible World (1995)

Utwór ten stanowi esencję stylu Jana Garbarka z lat 90., inspirowanego kulturą Lapończyków (Sami) i współpracą z Mari Boine. Choć jest to utwór instrumentalny, saksofon sopranowy Garbarka (charakterystycznie zakrzywiony) naśladuje tu ludzki głos, a konkretnie technikę śpiewu Joik.
Kompozycja nie posiada wyraźnego rytmu perkusyjnego w tradycyjnym sensie – opiera się na "oddechu" i przestrzeni. Klawisze Rainera Brüninghausa tworzą mgliste tło, na którym saksofon rysuje surowe, tęskne melodie. Jest to muzyczny obraz bezkresnej, ośnieżonej tundry. Brzmienie jest organiczne, chłodne i głęboko zakorzenione w naturze.

Kluczem do brzmienia tego utworu jest pogłos (reverb). Producent Manfred Eicher (szef wytwórni ECM) traktuje pogłos jak dodatkowy instrument. W "Evening Land" każda nuta zagrana przez Garbarka wisi w powietrzu przez kilka sekund, tworząc iluzję grania w wielkiej jaskini lub fiordzie. To technika "Next to Silence" – dźwięk rodzi się z ciszy i do niej wraca.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PAT METHENY GROUP "Are You Going With Me?"
album Offramp (1982)

Jest to najsłynniejszy utwór w karierze Pata Metheny'ego, często nazywany "technologicznym Bolero". Cała kompozycja opiera się na jednym, niezmiennym, pulsującym rytmie syntezatorowym, który trwa prawie 9 minut. Na tym tle Metheny buduje jedną z najpiękniejszych solówek w historii jazzu.
To, co wyróżnia ten utwór, to instrument: Roland GR-300 Guitar Synthesizer. Metheny nie gra tu na zwykłej gitarze – używa syntezatora gitarowego, który brzmi jak połączenie trąbki, skrzypiec i ludzkiego głosu. Utwór zaczyna się delikatnie, by w finale wybuchnąć euforyczną energią. To muzyka drogi, symbolizująca pęd i niekończącą się podróż.

Solówka w tym utworze jest uważana za wzór budowania napięcia. Metheny nie popisuje się tu szybkością, lecz frazowaniem. Zaczyna od długich, spokojnych nut (podobnie jak Garbarek), by stopniowo zagęszczać fakturę, aż do momentu, gdy instrument brzmi jak krzyk. Wersja koncertowa z płyty Travels jest uznawana za jeszcze bardziej emocjonalną niż studyjna, ze względu na żywiołową reakcję sekcji rytmicznej w finale.