FCBparasiempre

@FcPortoFan1999 Tyle że wygrali po golu z ewidentnego spalonego!
Znaczy sie awansowali, gdyż sam mecz zremisowali.

@FcPortoFan1999 A co to u diabła znaczy!?

„The Special One”:

9 marca 2004 r. Manchester United remisuje z FC Porto 1:1 i w efekcie odpada z Champions League. Pierwsza w historii 1/8 finału Ligi Mistrzów nie rzuciła na kolana. W 16 meczach padło zaledwie 29 goli. Tylko w dwóch parach lepsze okazały się drużyny, które w swoich grupach zajęły drugie miejsca: Deportivo La Coruña wyeliminowało mianowicie Juventus a FC Porto Manchester United. Pomimo absencji Roya Keana, lidera środka pola, Manchester United do ostatniej minuty prowadził u siebie z FC Porto. Gola strzelił Paul Scholes a drugie jego trafienie, jak najbardziej prawidłowe nie zostało uznane przez sędziego Valentina Iwanowa. „Działo się coś dziwacznego. W trakcie drogi po triumf w Lidze Mistrzów wielokrotnie zdarzało się że sędziowie niesłusznie odgwizdywali spalone napastnikom przeciwników, choć powtórki pokazywały że rywalom Porto udało się uniknąć pułapki offside'owej. Zdarzało się to jednak tak często że w grę wchodzić musiało coś więcej niż szczęście, obrońcy Porto zachowywali się tak przekonująco, gdy sygnalizowali spalonego, nawet gdy go nie było że asystenci sędziego głównego regularnie dawali się im nabrać"- pisze Cox w „Gegen pressing i tiki Taka". Czyli gdyby funkcjonował wtedy „VAR” Porto nie wygrałoby Ligi Mistrzów. Opisane zachowanie defensorów to była kolejna diabelska sztuczka Mourinho, w tamtym przypadku decydująca. „Porto nigdy nie odrobiłoby po 0:2”- powiedział cytowany przez Barkleya Bobby Robson i zapewne miał rację. W doliczonym czasie po wolnym McCarthy’ego bramkarz Tim Howard wybił piłkę wprost pod nogi Costinhi, który wepchnął ją do siatki. Przyszły triumfator był o sekundy wyeliminowania we wczesnej fazie imprezy a gdyby do tego doszło nie powstałaby legenda Jose Mourinho i dzieje futbolu w ogóle potoczyłyby się inaczej. Jak sam powiedział: „Moja drużyna po 90 minutach odpadła... A w 91 weszła do ćwierćfinału". W ten sposób chwała „Mou” zaczęła rosnąć, wszak Manchester United do ćwierćfinału Ligi Mistrzów nie przebił się po raz pierwszy od 8 lat a taniec radości, który w swym charakterystycznym długim płaszczu portugalski trener wykonał po golu Costini przeszedł do historii Ligi Mistrzów jako obrazek równie ikoniczny co cios karate Louisa Van Gaala.

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@Ogorinho1974
@Safrani

Luis Suarez przypieczętowuje zwycięstwo:

W sobotę 9 marca 2019 r. na Camp Nou FC Barcelona pokonała Rayo Vallecano 3:1 w 27 kolejce Primera Division, dzięki golom Gerarda Pique, Lionela Messiego i Luisa Suareza. Ernesto Valverde wystawił na mecz z Rayo bardzo mocny skład, mimo że spotkanie odbyło się zaledwie cztery dni przed rewanżowym meczem Ligi Mistrzów z Lyonem. W wyjściowym składzie znaleźli się Gerard Pique, Sergio Busquets, Messi i Luis Suarez a Philippe Coutinho zastąpił Ousmane'a Dembele. Blaugrana całkowicie zdominowała pierwszą połowę, ale nie stworzyła zbyt wielu okazji. Pique strzelił głową obok bramki a Coutinho mógł jedynie delikatnie uderzyć w kierunku Stole Dimitrievskiego po efektownej akcji. Rayo przypłaciło to stratą bramki otwierającej wynik za sprawą Raula de Tomasa. Piłka została podana do napastnika, który pobiegł za obrońcą Barçy i strzelił nisko obok Marca-Andre ter Stegena. FC Barcelonie udało się wyrównać przed przerwą za sprawą Pique. Messi dośrodkował z rzutu wolnego z prawej strony a niepilnowany Pique skierował piłkę głową do siatki na sześć minut przed przerwą. W przerwie Ernesto Valverde wprowadził Arthura za Dembele a Blaugrana szybko objęła prowadzenie, wykorzystując rzut karny. Nelson Semedo został sfaulowany przez Jordiego Amata w polu karnym a Messi wykorzystał rzut karny, dając FC Barcelonie prowadzenie. Reszta drugiej połowy przebiegła bez większych wydarzeń, aż do momentu, gdy Luis Suarez w końcówce zapewnił sobie bezpieczną przewagę. Rezerwowy Ivan Rakitić podał piłkę do napastnika, który z bliskiej odległości umieścił ją w siatce, zapewniając drużynie trzy punkty.

@Safrani
@Ogorinho1974
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@AssisMoreira
@Adran360

Czy wiemy że…

9 marca 1996 r. padł gol ligowy numer 4000 dla FC Barcelony. Zdobył go Guillermo Amor w przegranym 4:1 wyjazdowym meczu z Valencia CF. Ten pomocnik był jednym z pierwszych piłkarzy ukształtowanych w La Masíi, do której trafił w wieku 12 lat. W ciągu dekady spędzonej na Camp Nou zdobywał gole, które zapisały się w pamięci wielu culés.

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@Kapitan hawk
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974
@Safrani

Bukmacherzy i… pierwszy ustawiony mecz w historii?

W lidze piłkarskiej, która jest profesjonalna od 1885 r., tak jak miało to miejsce w Anglii i w kraju, w którym już wcześniej popularne były zakłady bukmacherskie, nie dziwi fakt, że pierwszy znany przypadek korupcji i ustawiania meczów związanych z domami bukmacherskimi miał miejsce właśnie tam, w kolebce futbolu. W 1915 roku piłka nożna przeżywała rozkwit. Świat zakładów bukmacherskich opanował ją tak samo, jak wcześniej wyścigi konne i boks. Drobne, nielegalne zakłady były powszechne w pubach, ale to u legalnych bukmacherów obstawiano naprawdę duże sumy pieniędzy. Nie było brytyjskiego miasta ani miasteczka, w którym nie byłoby kilku takich miejsc, gdzie można było zaryzykować kilka szylingów, obstawiając różne sporty i gry. W 1915 roku, mimo że I wojna światowa wybuchła już rok wcześniej, Związek Piłki Nożnej( FA) podjął decyzję o kontynuowaniu rozgrywek. „Nie zawiesimy ligi z powodu wojny ” – oświadczył prezes federacji, uzyskując jednocześnie od swojego rządu zgodę na powołanie zawodowych piłkarzy do wojska dopiero po zakończeniu sezonu ligowego 1914-15. Ta kontrowersyjna decyzja spotkała się z ostrą krytyką części ówczesnego społeczeństwa brytyjskiego. W każdym razie, ostatnia kolejka sezonu ligowego rozegrana została 3 kwietnia. Liverpool, znajdujący się w środku tabeli i niemający o co grać, udał się do pobliskiego Manchesteru aby zmierzyć się z United, który walczył o utrzymanie w barażu z Chelsea o miejsce w pierwszej lidze, w meczu barażowym z Tottenhamem Hotspur, rozgrywanym wówczas w First Division, drugim poziomie angielskiej piłki nożnej. Bukmacherzy uważali Liverpool za zdecydowanego faworyta, drużynę, która również miała przyjechać i ukarać swoich sąsiadów i już zaciekłych rywali z Manchesteru. Tak się jednak nie stało. Manchester United wygrał 2:0 a brytyjski bukmacher wypłacił mu wygraną 7 do 1. Według współczesnych relacji mecz był skandaliczny. Niektórzy piłkarze Liverpoolu zachowywali się leniwie, jakby mecz ich nie dotyczył a ich przeciwnicy nie byli Manchesterem United. Co więcej, podczas meczu doszło do dziwnego incydentu. Sędzia podyktował rzut karny dla gości, który w groteskowy sposób wykonał Jackie Sheldon, uniemożliwiając wykonanie rzutu karnego swojemu partnerowi od wykonywania rzutów karnych, O'Connellowi, wyznaczonemu przez menedżera. Śledztwo przeprowadzone przez Związek Piłki Nożnej i gazetę „The Guardian” pozwoliło ustalić źródło dziwnego zachowania zawodników obu drużyn. Siedmiu z nich obstawiało znaczące kwoty w punkcie bukmacherskim w miejscowości położonej między Liverpoolem a Manchesterem. Właściciel punktu zidentyfikował zawodników a co gorsza dla Westa, zakłady obstawiano w jego rodzinnym mieście Hucknall, gdzie z pewnością nie pozostały niezauważone.

Zamieszani w sprawę byli Sandy Turnbull, Arthur Whalley i napastnik Enoch West z Manchesteru United oraz Tom Fairfoul, Tom Miller, Bob Purcell i Jackie Sheldon, podejrzany o wykonanie rzutu karnego, z Liverpoolu. Gazeta „Guardian” przez wiele tygodni poświęcała wiele uwagi największemu jak dotąd skandalowi sportowemu. Przyznanie się bukmachera i podejrzane zachowanie zawodników takich jak West, najskuteczniejszy strzelec angielskiej ligi kilka lat wcześniej w Nottingham Forest, który nie wykorzystał klarownych okazji do zdobycia gola lub zmarnował klarowne okazje, obciążyły pozostałych. Football Association dożywotnio wykluczyła siedmiu piłkarzy. Mimo to wynik pozostał w mocy a Chelsea została zdegradowana do Pierwszej Dywizji(degradacja nigdy nie nastąpiła, ponieważ liczba drużyn w angielskiej lidze wzrosła z 20 do 22 pod koniec wojny). Kiedy wojna się skończyła a rozgrywki ligowe zostały wznowione, pięciu z zamieszanych w to osób otrzymało amnestię po przyznaniu się do oszustwa i publicznych przeprosinach a inny, Turnbull, który zaciągnął się do wojska, zmarł we Francji podczas wojny. To samo nie stało się z Enochem Westem, który nadal zaprzeczał swojemu udziałowi w spisku i utrzymywał swoją niewinność. Twierdził, że piłki rzucane na trybuny nie miały innego celu niż strata czasu, wybicie piłki i zachowanie zwycięstwa, które utrzymałoby ich w najwyższej klasie rozgrywkowej. Przyznał się, że był z zawodnikami na kilku piwach, ale twierdził, że nie wiedział o żadnym ustawianiu meczów. Odmówił przeprosin, a jego zakaz obowiązywał do 1945 roku, kiedy to sąd w Manchesterze orzekł na jego korzyść, uznając go za niewinnego w sprawie ustawiania meczów i podkreślając, że nie ma niezbitych dowodów na jego skazanie za przestępstwa sportowe. Sam fakt przebywania z niektórymi zawodnikami nie dowodził jego udziału w procederze a Związek Piłki Nożnej został zobowiązany do przywrócenia go do gry i publicznego oczyszczenia jego imienia. W listopadzie 1945 roku otrzymał list znoszący jego 30-letni zakaz (najdłuższy w historii brytyjskiej piłki nożnej) i informujący go, że może zarejestrować się w dowolnym angielskim zespole bez żadnych ograniczeń. Oczywiście, do tego nie doszło; Westowi brakowało nieco ponad trzy miesiące do sześćdziesiątych urodzin.

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@Kapitan hawk
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974
@Safrani

@NeroTFP1 Co ty gadasz!!!??? Wręcz przeciwnie!!! To własnie Oskar powinien być powołany do kadry i to natychmiast!

No to, co zrobił Oskar Pietuszewski w takim hicie, to jest po prostu niewiarygodne! No jeśli teraz Oskar nie zagra w barażach reprezentacji Polski do mundialu, to będzie bardzo mocno obciążało pana Jana Urbana...

@FcPortoFan1999 No to siadamy wygodnie w fotelach, zapinamy pasy i... jazda!

@FcPortoFan1999 Tak czy siak zapowiada się wielkie widowisko. W końcu to dwie wielkie firmy!

O! Dzisiaj Classico! Czemu nikt nie mówi że dzisiaj taki hicior na „Estadio da Luz” po raz 260 w historii? A po raz 184 w Liga Portugal. I to już za chwile!

Paco Liaño, jako pierwszy najlepszy zdobywca „Zamora Trophy” w historii hiszpańskiej ligi:

Paco Liaño to jeden z bramkarzy, którzy wywarli największe wrażenie na tych z nas, którzy zetknęli się z piłką nożną w latach 90-tych. Kantabryjski bramkarz był członkiem jednej z drużyn, które zapisały się w historii tamtego okresu– „Super Dépor” Arsenio Iglesiasa. Hiszpański bramkarz zapisał się w historii La Ligi w sezonie 1993-1994, kiedy Deportivo La Coruña minimalnie straciło swój pierwszy tytuł mistrzowski. Pośród goryczy po przegranej w końcówce ostatniej kolejki, zarówno klub, jak i kibice Deportivo znaleźli pocieszenie w zdobyciu przez bramkarza „Trofeum Zamory” za najmniejszą liczbę straconych bramek w tym sezonie. Paco Liaño nie tylko został bramkarzem, który stracił najmniej bramek(18) ale także zapisał się w historii jako najlepszy zdobywca „Trofeum Zamora” w historii, rozegrał wszystkie 38 meczów, co daje mu średnio 0,47 gola na mecz. Czegoś takiego nikt wcześniej nie osiągnął. Kantabryjski piłkarz dorzucił w ten sposób swoje drugie trofeum(w poprzednim sezonie dzielił je z Santiago Cañizaresem, który wówczas grał w Celcie Vigo, odwiecznym rywalu Deportivo ). Tym razem jednak było ono wyjątkowe, ponieważ zdobył je sam i osiągnął najwyższą średnią bramek na mecz od początku istnienia rozgrywek w sezonie 1928-1929. Co więcej, Liaño stracił też najmniej bramek w drugiej lidze, gdy grał w Sestao (1990-1991). Gorzki smak braku tytułu mistrzowskiego został osłodzony zaledwie rok później. Deportivo, z Paco Liaño w bramce, zdobyło Puchar Króla na Santiago Bernabéu w historycznym finale przeciwko Valencii. Co więcej, przed odejściem z klubu, dołożył do swojej kolekcji również Superpuchar Hiszpanii w sezonie 1995-1996.

Rekord Liaño został nie tak dawno wyrównany przez Jana Oblaka, bramkarza Atlético Madryt. Słowak stracił również 18 bramek w 38 meczach w sezonie 2015-2016, co daje mu niesamowitą średnią 0,47 gola na mecz.

@Safrani
@Ogorinho1974
@MoralnyKarzel
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@Adran360

@FCBparasiempre
Teófilo Cubillas to najlepszy zawodnik w dziejach peruwiańskiego futbolu. Podbił serca kibiców reprezentacji a z ukochanym klubem nigdy nie potrafił się rozstać, bo wracał tam trzy razy. Za każdym razem w innych okolicznościach. Bohater artykułu przyszedł na świat 8 marca 1949 roku w Limie. Od samego początku kariery do jej końca przylgnął do niego pseudonim ,,Nene” (Dzieciak) .Wszystko to ze względu na chłopięcy, infantylny wygląd – jedną z wizytówek Cubillasa. Bohater artykułu wychowywał się w Ponte Piedra, jednej z dzielnic na północy Limy. Karierę rozpoczął w niewielkim Huracan Boys i to tam pobierał pierwsze nauki w piłkarskim cechu rzemieślniczym. Jednak to nie Huracan stał się domem Cubillasa. Pewnego dnia drużyna Dzieciaka zmierzyła się w meczu towarzyskim z Alianza Lima – naówczas trzynastokrotnym mistrzem Peru. W sparingu spisał się wystarczająco dobrze, by szefostwo klubu z Limy uznało, że warto zaproponować mu choćby grę w kategoriach juniorskich. Z klubem o biało-granatowych barwach związał się praktycznie do końca swojej kariery. Dziwny to romans – z klubu czterokrotnie odchodził i trzykrotnie wracał. Legendą został jednak do końca. Jak się okazało, wyłowienie perełki, jaką był Cubillas, nie było jedynie pozyskaniem go dla samego pozyskania. To jedna z tych historii, w których okazuje się, że nadprzyrodzone siły zsyłają piłkarski talent na chudego, drobnego i niepozornego sukcesora. W lidze peruwiańskiej zadebiutował jako siedemnastolatek i – uwaga – w wieku tym został królem strzelców rozgrywek z dziewiętnastoma bramkami na koncie. Dodajmy tylko, że Cubillas grał na pozycji mediapunty, a więc łącznika pomocy i ataku (królem strzelców został także w 1970 roku). Na przestrzeni ligowych rozgrywek szybko poznano się na fenomenie ciemnoskórego młodzieńca – dysponował on kapitalną wizją gry, coraz lepiej uderzał z dystansu i częstował znakomitymi zagraniami ze stałych fragmentów – a przy tym piekielnie skutecznym wykończeniem akcji. German Leguia, kolega Cubillasa z reprezentacji, wspomina grę Cubillasa tak: „Myślał tak szybko, że gdy zastanawiałeś się, co on zamierza zrobić, on już dawno to robił”. Piłkarze, którzy dotychczas byli jego idolami, stali się jego równorzędnymi partnerami lub rywalami. Doskonała gra młokosa dała powody sztabowi reprezentacji, by powołać go do reprezentacji na mecze eliminacji do mistrzostw świata. W eliminacjach Peru znalazło się w grupie z Boliwią i Argentyną. Awansować mogła tylko jedna drużyna. Peruwiańczycy z Cubillasem w składzie pokonali na stadionie w Limie faworyzowaną Argentynę 1:0. Postawieni w trudnej sytuacji Albicelestes musieli wygrać, by myśleć o wyjeździe o Meksyku. Tak się jednak nie stało – na słynnej La Bombonerze reprezentacja w biało-czerwonych trykotach dzięki remisowi 2:2 wywiozła z niebezpiecznego terenu punkt i mogła zastanawiać się nad zakwaterowaniem w którymś z meksykańskich hoteli. Na światowym turnieju talent Cubillasa eksplodował. Za umiejętnościami Nene musiał stać ktoś więcej niż małe futbolowe bożki. To musiała być robota potężnego piłkarskiego boga.

W momencie debiutu Cubillasa w reprezentacji Peru selekcjonerem ekipy był Valdir Pereira. Słynny Didi. Jedna z twarzy brazylijskich sukcesów na przełomie lat 50. i 60., cichy strażnik sukcesu Garrinchy i Pelego na mundialach w Szwecji i Chile. Jak przyznawał Cubillas, to Valdir pomógł mu w ukształtowaniu swojego piłkarskiego „ja” – dzięki Didiemu dopracował grę lewą nogą, strzały z dystansu i rzuty wolne. Bardzo prawdopodobne jest, że pełna, choć krótka, symbioza szkoleniowca i jednej z największych gwiazd ekipy złożyła się na późniejsze sukcesy Peru. W pierwszym meczu (dla Peru był to w ogóle pierwszy występ w historii mistrzostw świata) Nene i spółka zmierzyli się z Bułgarią. Pomimo dwubramkowej przewagi Europejczyków do 50. minuty Los Incas zdołali ustrzelić gola kontaktowego (Gallardo), chwilę później wyrównać (Chumpitaz), a za kwadrans wyjść na prowadzenie. Jak łatwo się domyślić, za sprawą Cubillasa i jego fantastycznego rajdu, zakończonego siłowym strzałem w prawy dolny róg bramki Simeonowa. Drugi mecz – przeciwko drużynie Maroka – to kolejny popis umiejętności peruwiańskiego Dzieciaka… I kolejne dwie bramki, w głównej mierze składające się na pewne 3:0. Ostatni mecz, z RFN z fenomenalnym Gerdem Müllerem na czele, kończy się porażką 1:3 po hat tricku niemieckiego snajpera. I tutaj, choć w cieniu wielkiego Bombera, Cubillas zdołał zdobyć bramkę. Meksyk i cały świat mogły już w trakcie turnieju nieśmiało prorokować, komu należy się tytuł największego jego odkrycia. W tym wszystkim warto dodać, że na kilka dni przed meczem z Bułgarią w peruwiańskim Ancash doszło do jednego z największych w historii świata trzęsień ziemi. W wyniku połączonej z osunięciami ziemi, lawinami śnieżnymi i błotnymi katastrofy zginęło od 60 do 70 tysięcy osób – nie wspominając o dziesiątkach czy setkach tysięcy bez dachu nad głową. Nene po latach, w wywiadzie dla FIFA TV, wspomina, że dobra postawa na światowym czempionacie miała przynieść choć odrobinę ukojenia pogrążonym w żałobie Peruwiańczykom. W ćwierćfinale pojawia się poważna przeszkoda na drodze do sukcesu – Brazylia. Z Pele, Carlosem Alberto, Rivelino czy Tostao w składzie. Nikt się specjalnie nie łudził, że Peru stać na pokonanie jednego z faworytów. Już Niemcy obnażyli słabości Inków. Canarinhos zastosowali dość łagodny wymiar kary. Zwycięstwo 4:2 wystarczyło, by spokojnie przejść do kolejnej rundy i konsekwentnie maszerować po trzecie w historii mistrzostwo świata. Reprezentacja Peru wraca do domu. Ranny, obolały naród i tak jest dumny z Sotila, Perico, Challe i Gallardo. Największą radość przynosi jednak Nene – niepozorny, drobniutki dwudziestojednolatek z tytułem najlepszego południowoamerykańskiego piłkarza turnieju, najlepszego młodego piłkarza. Do tego z brązowym butem. Murowany transfer? Niekoniecznie. Po mistrzostwach młody atakujący wrócił do Alianzy. Transfer przyszedł dopiero w 1974 roku. Real Madryt? Barcelona? Benfica? Bayern? Żaden z nich. Złożona z największych gwiazd Ameryki Południowej ekipa przyjechała na mecz pokazowy do Bazylei, by zmierzyć się z europejską jedenastką marzeń. Oczywiście fantastycznym występem podbija serce przedsiębiorcy, Rudiego Reisdorfa, który postanowił ściągnąć go do FC Basel. Wiąże się z tym zabawna historia.

Biznesmen spytał Cubillasa, jaka jest jego wartość na rynku i ile trzeba za niego zapłacić. Cubillas, niewiele się zastanawiając, postanowił wymyślić sumę, według niego, nie do zapłacenia. ,,100 tysięcy dolarów” – miał odpowiedzieć Reisdorfowi. Dla szwajcarskiego bogacza suma ta okazała się fraszką. Nene nigdzie nie chciał odchodzić, ale podbita o kolejne dwieście tysięcy kwota ostatecznie przekonała działaczy Alianzy. W Szwajcarii nie czuł się zbyt komfortowo. Poczucie samotności, nadopiekuńczość ze strony Reisdorfa, konieczność dbania o dietę i pilnowania planu treningowego sprawiły, że Cubillas schudł w Bazylei osiem kilo! Do tego nieprzyjazny, mroźny klimat bardziej odstraszał od gry niż do niej zachęcał. Nieszczęśliwy piłkarz miał odejść do FC Barcelony, prawdopodobnie to jedna z większych strat dla hiszpańskiej piłki w latach siedemdziesiątych, że do transferu nie doszło. Transakcję miał ponoć utrudniać sam Reisdorf, mimo, że FC Barcelona gotowa była zapłacić blisko milion dolarów! Ostatecznie peruwiański crack wylądował w FC Porto. Nie był to oczywiście szczyt marzeń, ale przynajmniej udało się wyrwać z mroźnej Szwajcarii. Przyszłe sezony przyniosły odrobinę stabilności. Po wywalczeniu miejsca w składzie Porto pozostał tam przez trzy kampanie – raz udało się nawet zdobyć mistrzostwo Portugalii. To nadal wciąż nie było to… W międzyczasie europejskiej tułaczki świat piłki reprezentacyjnej po raz kolejny przypomniał sobie o bohaterze tekstu. Wszystko za sprawą Copa América w 1975 roku. Cubillasa okrzyknięto najlepszym zawodnikiem turnieju (choć w przypadku ówczesnej rywalizacji chyba łatwiej mówić o lidze, bo Copa América trwało od lipca do października i spotkania rozgrywano w każdym z krajów). I wcale nie było tak, że doskonały turniej dał szansę na prestiżowy transfer. Przeciwnie, Nene pozostał w Porto jeszcze przez dwa sezony… A potem wrócił do Limy. Tylko na dwa sezony. Potem przygoda na Florydzie. A tam, oprócz słońca, idylli i aligatorów, lukratywny kontrakt z Fort Lauderdale Strikers. Klubem skupiającym później całą piłkarską śmietankę towarzyską – Gerda Müllera, Gordona Banksa czy George’a Besta. Nie ukrywajmy – piłkarzy, którzy przychodzili tu świadomi, że mają najlepsze lata za sobą. W przyjaznym, subtropikalnym klimacie Cubillas doskonale się odnalazł. Został tu na dłużej – na cztery długie sezony… By znowu wrócić tam, gdzie zawsze czekano na niego z szeroko otwartymi ramionami. Rok 1978 to mistrzostwa w Argentynie. Następny wielki czempionat w wykonaniu atakującego reprezentacji Peru – niestety, tylko do drugiej rundy, w której Peru zebrało tęgie lanie od Argentyńczyków, Brazylijczyków i Polaków i nie zdobyło nawet bramki. Hat-trick w meczu z Iranem i dwa trafienia przeciwko Szkocji, w tym jedno zasługujące na miano jednej z najpiękniejszych bramek z rzutu wolnego w historii mistrzostw świata (strzelał zewnętrzną częścią stopy, czym zmylił chyba wszystkich obecnych na stadionie) zapisały się w annałach peruwiańskiej piłki. Jose Luis Chilavert opowiadał po latach: „Kiedy zobaczyłem, jak Cubillas bije rzuty wolne, powiedziałem sobie: ja też tak chcę!”

Na pierwszy rzut oka Alianza była jak wierna mu kobieta, którą Cubillas nieustannie zdradzał, wracał z podkulonym ogonem a potem znów ją oszukiwał i od niej odchodził. I można śmiało się z takim założeniem zgodzić, gdyby nie to, że do stolicy kraju i umiłowanej drużyny wracał jako sensacja turnieju, syn marnotrawny czy wreszcie: jako kamień węgielny pod odbudowę zniszczonej drużyny. A konieczność takiej budowy nastąpiła pod koniec 1987 roku. Alianza Lima, już bez Teo, szykowała się do powrotu do domu po jednym z wyjazdowych meczów. Na pokładzie znajdowało się szesnastu piłkarzy, trzech sędziów, pięciu trenerów, cztery osoby z zarządu klubu, ośmioro członków załogi i osiem cheerleaderek. Tuż przed lądowaniem zdano sobie sprawę z awarii podwozia. Zaczęły się problemy z lądowaniem. Samolot wpadł do wody. Przeżyła tylko jedna osoba – pilot. Katastrofa wstrząsnęła całym światem piłkarskim. Ekipa, bliska zdobycia mistrzostwa, rozpadła się w tragicznych okolicznościach. W odtworzeniu zespołu pomogły między innymi chilijskie Colo Colo, zaprzyjaźnione z klubem z Limy. Do drużyny zgłosił się także Nene. Wówczas zbliżający się do czterdziestki, podstarzały, ale nadal czujący moralny obowiązek ratowania klubu kształtującego go piłkarsko… Bardziej niż realny ratunek był to prostu ludzki gest ze strony piłkarza. W polskim języku istnieje przysłowie „Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki”. Jest, niestety, błędnie rozumiane i wyrwane z kontekstu – każe nam unikać powtarzania czegoś, czym paraliśmy się już wcześniej. Tak dla zasady. Sprawa ma się nieco inaczej, gdy zacytujemy pełną jego wersję: „Nie można dwa razy wejść do tej samej rzeki, bo już inne napłynęły w nią wody”. Wynika, że do rzeczonej można wchodzić do woli – nawet i tysiąc razy. Po prostu zawsze będzie się to działo w innych okolicznościach. Tak, jak za każdym razem do Alianzy wracał inny Nene.

Wybitne legendy peruwiańskiego futbolu:

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@Kapitan hawk
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974
@Safrani

@ShawnC Zgadza sie! Dlatego też nie rozpisywałem się nad tą "remontadą", gdyż zwyczajnie nie zasłużyliśmy na awans do ćwierćfinału a do tego jeszcze pomógł nam sędzia...

Remontada:

8 marca 2017 r. FC Barcelona pokonała na Camp Nou PSG 6:1 w rewanżowym meczu 1/8 Ligi Mistrzów i dzięki temu awansowała do ćwierćfinału. Gole zdobywali: Luis Suarez, Messi, Neymar, Sergi Roberto oraz samobójczą Layvin Kurzawa. Honorowego gola dla PSG strzelił Edison Cavani.

@Safrani
@Ogorinho1974
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@AssisMoreira
@Bernard777
@Adran360

@Marusek Naprawde wierzysz w to co mówisz?

@UriBoyka Przecież Collina był najlepszym na świecie arbitrem! Czy on tego wogóle nie widział? Jeśli nawet nie dostrzegł(w co troche wątpie) to powinien to widzieć przynajmniej liniowy!

Sędzia kalosz:

8 marca 2005 r. FC Barcelona przegrała na Stamford Bridge z Chelsea FC 4:2 w rewanżowym spotkaniu ⅛ Ligi Mistrzów. Barça broniła wówczas jednobramkowej zaliczki z pierwszego meczu, lecz rewanż zaczął się fatalnie. Do 17 minuty gospodarze strzelili aż 3 gole i totalnie rozbili drużynę Rijkaarda. Bodaj przy pierwszym golu dla Chelsea, banalny błąd popełnił Xavi, tracąc piłke w środku pola. W 26 minucie ręką w polu karnym zagrał gracz ,,The Blues” i karnego wykorzystał Ronaldinho. W 38 minucie ponownie ,,Ronnie” strzelił gola i to jakiego!? To była magia… Wynik 3:2 dawał oczywiście Blaugranie awans do ćwierćfinału, jednak pomimo kilku dogodnych szans Barçy, to Chelsea w 76 minucie ze stałego fragmentu gry strzeliła gola i awansowała dalej. Jednak ten gol na 4:2 nie powinien być uznany ponieważ Victor Valdes był przytrzymywany przez Ricardo Carvalho, lecz Pierluigi Collina uznał gola, czym rozsierdził nie tylko mnie ale i wszystkich cules! Pamiętam jak nagrywałem ten mecz(pierwszy na Camp Nou również) na płyte wielonagrywalną, mając nadzieje na wspaniałą pamiątke, zwłaszcza po golu „Ronniego”. Ależ byłem wkurwiony jeszcze na drugi dzień. Pamiętam jak dziś że z rana nie miałem ochoty na żadne śniadanie, zupełnie na nic. Ba! Mało nie rozjebałem szafek w kuchni waląc w nie pięścią! Nie dziwcie się, to był mój pierwszy sezon miłości do Barçuni…

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@Kapitan hawk
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Safrani

Polskie kluby w europejskich pucharach:

7 marca 1979 r. Wisła Kraków pokonała Malmö FF 2:1 w pierwszym meczu ćwierćfinałowym Pucharu Europy. W 1979 roku Wisła miała wspaniałą drużynę, złożoną głównie z wychowanków. Adam Nawałka, Andrzej Iwan, Zdzisław Kapka, Henryk Maculewicz, Kazimierz Kmiecik, Marek Wróbel czy Marek Motyka – te nazwiska co dwa tygodnie przyciągały na stadion Białej Gwiazdy kilkunastotysięczną widownię a gdy nadchodziły mecze w Europie – na stadionie pojawiało się ponad trzydzieści tysięcy osób. Drużyna Oresta Lenczyka w pierwszej rundzie pokonała Brugge KV, a w drugiej – dzięki większej liczbie bramek zdobytych na wyjeździe – odprawiła z kwikiem Zbrojovkę Brno. To nie były czasy, gdy polski klub musiał przedzierać się przez skomplikowany system kwalifikacji, by dotrzeć choćby do fazy grupowej. Po odprawieniu Belgów i Czechów Wisła znalazła się w gronie ośmiu najlepszych drużyn w Europie. W marcu 1979 roku drodze krakowian do półfinału stanęli mistrzowie Szwecji, Malmö FF. W pierwszym meczu w Krakowie wiślacy wygrali 2:1. W rewanżu długo utrzymywał się wynik bezbramkowy a gdy w 58. minucie Kazimierz Kmiecik wyprowadził Białą Gwiazdę na prowadzenie, przed radioodbiornikami w Krakowie rozpoczęło się święto. Półfinał był na wyciągnięcie ręki. W końcówce jednak obrona wiślaków rozpadła się jak stary samochód. W ciągu 25 minut krakowianie stracili cztery gole i musieli się pożegnać z marzeniami o finale. ,,To nie Malmö wygrało. To Wisła przegrała” – skonstatował smutno Lenczyk.

@Adran360
@Bernard777
@FcPortoFan1999
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@Ogorinho1974
@Safrani

Najbardziej niewiarygodny przypadek w historii Premier League:

Często słyszymy o tym, kto jest najlepszym piłkarzem wszech czasów. Maradona, Cruyff, Pelé, Messi, Di Stéfano i Kubala to tylko niektóre z nazwisk, które się pojawiają. Jednak dzisiaj opowiemy historię prawdopodobnie najgorszego piłkarza w historii sportu i niesamowitą historię tego, jak skończył grając zaledwie kilka minut w samej Premier League. To był niejaki Ali Dia. Wszystko to wydarzyło się w sezonie 1996-1997. Southampton dobrze rozpoczął ligę ale stopniowo spadał w dół tabeli i ocierał się o spadek. Co gorsza, drużyna zmagała się z poważnym kryzysem kontuzji, co utrudniało menedżerowi Graeme'owi Sounessowi wystawienie pełnego składu. To właśnie wtedy trener odebrał telefon od najlepszego wówczas piłkarza na świecie, Liberyjczyka George'a Weaha, który poradził mu, aby podpisał kontrakt na testy ze swoim kuzynem, Senegalczykiem Alim Dią. Souness, który był bardzo zdesperowany brakiem zawodników w drużynie, zdecydował się przyjąć propozycję od Weaha, który twierdził, że jego rekomendacja dotyczyła gry w PSG i Senegalu. Ali Dia przybył na boisko treningowe Southampton w piątek a kolejny mecz ligowy drużyny miał się odbyć następnego dnia. Drużyna była dość zaskoczona poziomem tego zawodnika, który wydawał się pozbawiony jakiegokolwiek talentu ale ku zaskoczeniu wszystkich, Senegalczyk został włączony do kadry, głównie dlatego że nie było innych opcji. Nadszedł dzień meczu a Southampton i Leeds rozpoczęły walkę o trzy punkty na wypełnionym po brzegi stadionie. Kibice zaczęli się zastanawiać, kim jest Ali Dia, numer 33 na ławce rezerwowych. Wkrótce mieli się dowiedzieć, ponieważ, co gorsza, gwiazda gospodarzy, Matt Le Tissier, doznał kontuzji tuż przed przerwą. I kto zostanie wybrany na jego następcę? Zgadza się, Ali Dia. Afrykański „zawodnik” wbiegł na boisko z sprintem, który do dziś jest pamiętany a jego pierwszy i jedyny kontakt z piłką omal nie zakończył się golem. Entuzjazm Alego był zaraźliwy, udzielając się kibicom, którzy z zapartym tchem śledzili każdy jego ruch. Jednak z upływem minut entuzjazm ten stopniowo przerodził się w mieszaninę niedowierzania i śmiechu. Ten piłkarz nie miał ani krzty taktycznego zmysłu, ani dyscypliny; po prostu biegał za piłką po całym boisku. Radość rosła, a w przerwie piłkarze Southampton, jak wyznał Le Tissier, rozmawiali o tym, jakie miał szczęście, że zadebiutował w tak ważnej lidze, nie mając pojęcia o grze w piłkę nożną. Gwiazda „Saints” opisała go jako „Bambi biegnącego po lodzie ”. Gdy Leeds objęło prowadzenie, trener gospodarzy ponownie zmienił Alego Dia ku uciesze kibiców.

Oczywiście nikt go już nigdy nie widział. Nie pojawił się na treningu następnego dnia i nic o nim nie słyszano. Najbardziej niewiarygodne w tej historii jest to, że Graeme Souness zadzwonił do George'a Weaha, wściekły, żądając wyjaśnień, dlaczego polecił mu podpisanie kontraktu z kuzynem, biorąc pod uwagę jego żałosny poziom umiejętności. Zdumiony Liberyjczyk powiedział mu, że nie ma kuzyna o takim imieniu i że nigdy do niego nie dzwonił. Oszustwo wyszło na jaw. Ali Dia i jego niesamowity wyczyn są pamiętane do dziś. Jak jeden człowiek zdołał oszukać wszystkich i grać w jednej z najlepszych lig na świecie, spełniając marzenie każdego kibica piłki nożnej?

@Safrani
@Ogorinho1974
@MoralnyKarzel
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@Kapitan hawk
@Gary
@Bernard777
@Adran360

Argentina Campeon!

7 marca 1959 r. Argentyna rozgromiła Chile 6:1(4:1) na Estadio Monumental w Buenos Aires. Ten mecz zainaugurował 26. edycje Copa America. Miejscem zmagań o Puchar Ameryki po raz siódmy było Buenos Aires, historyczna kolebka tej imprezy. Monumentalny stadion otworzył podwoje dla 85 tys. widzów, po cichu marzących o wielkim rewanżu za doznanie rok wcześniej upokorzenia. Gospodarze chcąc zmazać palące wspomnienie szwedzkiej „Verguenza” czyli hańby i wstydu, kompletnie zmienili zespół. Załamany druzgocącą, nie zawsze sprawiedliwą krytyką odszedł legendarny Guillermo Stabile, pod wodzą którego Albicelestes 6-krotnie(!) zdobywali Copa America. Stworzono szkoleniowy tercet: Victorio Spinetto, Jose della Torre i Jose Barreiro, wspomagany przez grono wytrawnych specjalistów. Ostatecznie szefem trenerskiego triumwiratu został Spinetto, świetny środkowy pomocnik Velez Sarsfield i Independiente, którego nieszczęściem był nadmiar znakomitości na tej pozycji, toteż mimo niewątpliwej klasy w reprezentacji grywał nie często. Obdarzony wybuchowym temperamentem bywał nawet wyrzucany z boiska, lecz miał też niezwykły autorytet i moralną charyzmę, czyniąc zeń postać, jakich niewiele zna historia argentyńskiego futbolu. Po raz pierwszy w dziejach zorganizował on długie zgrupowanie w górach nie opodal Mendozy. Klimatyczne warunki sprzyjały ładowaniu akumulatorów, czym zajmował się wybitny fachman w tym zakresie, nasz rodak z pochodzenia, Adolfo Mogilewski, który pomagał jeszcze Stabilemu w 1955 roku. Zmusił on argentyńskich indywidualistów do ciężkiej pracy a co ważniejsze, metodycznej pracy, niezwykle przy tym urozmaiconej. Oprócz zajęć typowo futbolowych, piłkarze grali w kosza, siatkówkę oraz dużo pływali. Mogilewski starannie dbał o diete i higieniczny tryb życia. Ze starego składu pozostali tylko genialny drybler Corbatta, rutynowany obrońca Lombardo i równie doświadczony pomocnik Mouriño. Szkielet drużyny tworzyli zawodnicy mistrza kraju Racingu: bramkarz Negri, obrońca Murua oraz napastnicy Corbatta, Pizzuti, Manfredini, Sosa, i Belen. Cennym uzupełnieniem był masywny i twardy niegdyś Dellacha, stoper Bernardo Griffa, pracowity pomocnik polskiego pochodzenia Ladislao Cup oraz drobny, zwinny łącznik Calla z Boca Juniors. Na zmiany wchodzili też nieokiełznany drybler Guenzatti i mający zadatki na groźnego strzelca Juan Jose Rodriguez z Boca Juniors. Ton grze nadawali ,,akademicy” z Racingu. Z kolei szybki obrońca Boca Juniors, Juan Carlos Murua zasłynął dżentelmeńskim gestem, kiedy dostrzegłszy kątem oka wijącego się z bólu Paragwajczyka, wybił piłke na aut. Wzbudziło to aplauz trybun, nie wiedzących przecież, iż identycznym gestem w Brazylii popisał się nieco wcześniej legendarny Garrincha. Gwoli ścisłości Argentyna wygrała z Paragwajem 3:1. Nie było w ekipie Albicelestes(oprócz Corbatty) gwiazd godnych stanąć w jednym rzędzie obok minionych sław tej miary co Moreno, Pedernera czy Sivori. Jednak był to właśnie zespół w pełnym słowa znaczeniu zwarty, silny psychicznie, zmobilizowany, doskonale wybiegany i przygotowany fizycznie do trudów długiego turnieju. Tymi walorami Argentyńczycy górowali nad rywalami, z opromienioną mistrzowskim złotem Brazylią włącznie. Atmosfera w drużynie była wspaniała. Krótko przed meczem z Urugwajem cała ekipa zebrana w szatni dodawała sobie ducha chóralnym śpiewem przy akompaniamencie akordeonu.

Z kolei Canarinhos przywieźli do Buenos Aires niemal w komplecie ,,szwedzkich” bohaterów sprzed roku. Zabrakło tylko Vavy, którego jednak udanie zastąpił Valentim z Botafogo, strzelec hattricka w wygranym meczu z Urugwajem. Obie drużyny miały zadawnione porachunki, które postanowiły ,,uregulować” właśnie przy tej okazji. Rozpoczeło się od kilku względnie niewinnych incydentów, które rychło przekształciły się w regularną bijatykę. Stopniowo dołączali do niej rezerwowi, trenerzy i personel pomocniczy. Słynny łysy masażysta Brazylijski Americo, swój zawodowy kunszt wypróbował osobiście na Williamie Martinezie, powalonym przezeń na murawę i cudem uratowanym od uduszenia. Wreszcie do akcji musiały wkroczyć dodatkowe siły argentyńskiej policji. Dopiero po pół godzinie jako tako opanowano sytuację i mecz potoczył się dalej, jak gdyby nigdy nic, chociaż już tylko z udziałem 18 zawodników, bowiem pozostałych czterech sędzia usunął z boiska. Trzeba przyznać że(pomijając ten skandaliczny epizod) mistrzowie świata potwierdzili swą klase. Garrincha rywalizował z Corbattą o miano najlepszego dryblera kontynentu. Didi po profesorsku kierował grą, zaś sam Pele udowodnił wszem i wobec że istotnie jest futbolowym fenomenem. Strzelił jednego gola z Peru, dwa z Chile, jednego z Boliwią, popisał się hattrickiem w meczu z Paragwajem oraz jednego gola w decydującym meczu z Argentyną. Te 8 goli dało mu(w jedynym występie w Copa America) tytuł ,,goleadora”. Jednak nawet jego kapitalne popisy nie zapewniły Brazylii prymatu na kontynencie. Punkt stracony z Peru kosztował ją akurat tyle, by dać się minimalnie wyprzedzić gospodarzom, nad którymi w bezpośrednim pojedynku górowali techniką, lekkością i swobodą. W innych ekipach pojawiło się paru interesujących zawodników. Do elity powrócił Paragwaj. Talentem błysnął obrońca Juan Vicente Lazcano a także strzelec hattricka w meczu z Boliwią, malutki, krągły Cayetano Re, którego snajperskie predylekcje postanowili wykorzystać trenerzy FC Barcelony. W Chile dobrze zaprezentowali się przyszli bohaterowie MŚ 1962, przytomny stoper Raul Sanchez i ofensywny pomocnik o potężnym strzale z dystansu, Eladio Rojas. Ich walory wystarczyły do pokonania 1:0 Urugwaju, dziwnie apatycznego i ospałego. Być może Celestes byli już myślami przy turnieju ,,extraordinario”, który za kilka miesięcy miał się odbyć w Ekwadorze. Tak czy owak sprawili wielki zawód, chociaż we wspomnianym meczu z Brazylią objawili wybitne zdolności pięściarskie. Przeżycia te przypłacił utratą zdrowia i krańcowym załamaniem trener a przede wszystkim mistrz świata z 1930 Hector Castro. Nieźle wypadło za to Peru, którego linia napadu grała efektownie i z polotem. Oprócz znanych już asów jak Gomez Sanchez, Terry czy Seminario, powszechne uznanie wzbudzili dwaj kolejni piłkarze a mianowicie Miguel Angel Loayza oraz Juan Joya. Tak więc w 1959 roku Brazylia zachowała honor ale to Argentyna obroniła tytuł mistrzów Ameryki, remisując w ostatnim meczu z „Canarinhos” 1:1 po golach Pizzutiego i Pelego.

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@Kapitan hawk
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974
@Sysia11

Campeonato Sudamericano de Selecciones:

7 marca 1957 r. Urugwaj pokonał Ekwador 5:2(2:2) na Estadio Nacional w Limie. To był mecz otwarcia 25 edycji Copa America. Większość historyków futbolu starszej daty skłania się ku opinii iż prawdziwą chwałę rozgrywkom Copa America, porównywalną pod względem poziomu i atrakcji ze ,,złotą dekadą” lat 40-tych przywrócił dopiero turniej w Limie. Po pierwsze była to pierwsza w dziejach piłki latynoamerykańskiej impreza filmowana tak obszernie że zapis na taśmie pozwala istotnie wyrobić sobie niezłe wyobrażenie o tym, co się działo na murawie Estadio Nacional. Po drugie, nigdy jeszcze frekwencja nie dopisała w takim stopniu. Wystarczy powiedzieć iż żaden z meczów nie zgromadził mniej niż 40 tys. widzów a przeciętna wahała się w granicach 50 tysięcy! Po trzecie, po różnych doświadczeniach organizatorzy zapewnili kompletną obsade sędziowską z Europy. Tradycja zapraszania arbitrów europejskich miała w Ameryce swoje uzasadnienie. Miejscowi sędziowie niejednokrotnie nie potrafili sobie poradzić z niesfornymi piłkarzami, często też kwestionowano ich kompetencje i bezstronność. Po czwarte turniej w Limie stał się symboliczną sztafetą pokoleń. Po raz ostatni o Copa America walczyły żywe legendy, najwybitniejsi przedstawiciele pokoleń, właśnie schodzących z areny: Brazylijczyk Zizinho, Argentyńczyk Nestor Rossi, Kolumbijczyk Efrain Sanchez, Peruwiańczyk Valeriano Lopez czy też Chilijczyk Jorge Robledo. Ponieważ natura nie znosi próżni, na firmanencie wschodziły nowe gwiazdy o równie olśniewającym blasku: Sivori, Corbatta, Maschio, Angelillo, Garrincha, Pepe, Evaristo, Santamaria, Goncalvez, Sasia, Gamboa czy Benitez z Peru. Po piąte, mistrzostwa stały na dawno nie oglądanym poziomie.

Każdy mecz był wydarzeniem i stanowił niezapomniane widowisko. Aż cztery drużyny reprezentowały zbliżoną najwyższą klase, tocząc niezwykle wyrównane, dramatyczne boje. Obyło się bez skandali, dramaty sportowe nie okazały się tragediami jak w Chile w 1955. Dominował nastrój wielkiego święta, futbolowej fiesty, radosnej i otwartej. Wobec tak nastawionej publiczności sami piłkarze dokładali starań aby wypaść jak najefektowniej i nie zawieść oczekiwań. Toteż grali fair, pięknie, ofensywnie, demonstrując wysoki kunszt techniczny. Wreszcie po szóste, turniej wyłonił mistrza nad mistrzami. Argentyna wprawiła w zachwyt najwybredniejszych nawet koneserów. Od czasów Moreno, Mendeza, Pedernery i Loustau nikt nie grał z taką swobodą, lekkością i finezją a zarazem tak mądrze i skutecznie. Legendarny Stabile osiągnął ze swoją drużyną w Limie same szczyty futbolowej maestrii. To była ekipa jaka trafia się raz na kilka dziesięcioleci. Stabile pozostawił w składzie trzech, czterech wypróbowanych wcześniej zawodników. Dellacha i Vairo w obronie, na lewym skrzydle Cruz w ostatniej chwili zastąpił zeszłoroczną rewelacje, Antonio Garabala, no i wreszcie legendarnego Omara Sivoriego, który właśnie w Limie objawił pełna skalę swego już nie talentu ale wręcz piłkarskiego geniuszu. Już w samym turnieju oczarowali natomiast nowicjusze: genialny Nestor Rossi, Corbatta, Maschio, Angelillo i Maschio. Nestor Rossi w trakcie meczu z Brazylią toczył zacięte pojedynki z niezwykle zręcznym Didim, który raz udanie założył Rossiemu ,,siatke”. Kiedy po kilkunastu minutach Didi powtórzył ten numer, Nestor donośnie ryknął na osłupiałego Brazylijczyka: ,,Raz to jeszcze mogę zrozumieć ale żeby w jednym meczu Rossiemu zrobić dwa ,,tunele” to już naprawdę za dużo, to skandal!”. Właściwie wynik meczu z Brazylią nie powinien tak długo stać pod znakiem zapytania. Argentyńczycy mieli miażdżącą przewagę, stwarzali kolejne okazje, strzelali raz za razem 3 minuty przed ostatnim gwizdkiem sędziego twardy prawy łącznik Racingu Humberto Maschio podwyższył wynik na 2:0. Na fali ulgi, która ogarnęła wówczas prowadzących, skrzydłowy Independiente Osvaldo Cruz dołożył trzeciego gola i Argentyna mając jeden mecz w zapasie zdobyła Mistrzostwo Ameryki Południowej po raz 11 w historii a kiedy piłkarze fetowali jeszcze sukces na murawie Estadio Nacional w Limie, jeden z działaczy wręczył mikrofon obrońcy River Plate Federico Vairo. Choć Vairo był liderem drużyny, na jego łagodnej twarzy zwykle Malowała się troska. Tym razem jednak zawładnęły nim inne emocje. Próbował się opanować, chwycił mocniej mikrofon ale gdy zaczął mówić głos mu drżał. ,, To wszystko (zaczął niepewnie) to wszystko dzięki tym ,,caras sucias”(brudnym twarzom), dzięki tym pięciu ,,sinverguenzas"(bezwstydnikom). Głos odmówił mu posłuszeństwa, oddał więc mikrofon człowiekowi, który wcześniej wypchnął go do przodu.

Zdołał powiedzieć tylko jedno zdanie ale w zdaniu tym nie dość że nadał drużynie nazwę, pod którą przeszła do historii, to jeszcze podsumował ducha argentyńskiego futbolu tamtych czasów. Wszyscy wiedzieli kogo miał na myśli. Piątka graczy ofensywnych: Orestes Corbatta, Humberto Maschio, Antonio Angelio Omar Sivori i Oswaldo Cruz, była postrachem rywali przez cały turniej, Prezentując piłkę techniczną, płynną i sprawiającą wrażenie radosnej. Faktycznie trudno o lepsze określenie tych pięciu zawodników, którzy poprowadzili Argentynę do zwycięstwa w Campeonato Sudamericano. ,,Los angeles com caras sucias"(Aniołowie o brudnych twarzach) to ukłon wobec filmu z 1938 roku z Jimmy Cagneyem i Humphreyem Bogartem a zarazem nawiązanie do bezczelności i beztroski ich stylu gry oraz co najmniej swobodnego podejścia do treningów. Z czasem ,,Carasucias”(przydomek skrócił pełną nazwę, pomijając kwestię ich anielskości) stali się symbolem tyleż wielkiej, co utraconej przeszłości argentyńskiej piłki; Złotego Wieku, w którym wiodły talent, zuchwalstwo i zabawa i w którym nikomu nie śniła się jeszcze epoka odpowiedzialności i sceptycyzmu. Przeszłość bywa idealizowana, coś o tym wiemy ale poczucie straty, kiedy ów Złoty wiek przeminął było z pewnością prawdziwe: nostalgia za iluzoryczną przeszłością, kiedy świat nadal się stwarzał a idealizm nie podporządkowywał się jeszcze cynizmowi, stworzyła psychodramę argentyńskiego futbolu a może i całej Argentyny. Podczas turnieju w Limie Argentyna szła jak burza, dosłownie zmiatając kolejnych przeciwników. Dopiero w ostatnim meczu z gospodarzami, kiedy już wszystko było przesądzone, pofolgowała sobie i grając na ćwierć gwizdka dała Peruwiańczykom satysfakcje honorowego zwycięstwa.

Niedoceniane i zapomniane legendy futbolu:

7 marca 1895 r. urodził się Manoel Nunes zwany Neco. Przygodę z piłką rozpoczął w 1911 roku w trzeciej drużynie klubu Corinthians Paulista. Do pierwszego zespołu przeszedł w 1913 roku. Rok później z 12 golami został królem strzelców pierwszej ligi stanu São Paulo. Jednocześnie razem z Corinthiansem pierwszy raz w swej karierze zdobył mistrzostwo stanu São Paulo. W 1915, gdy Corinthians nie brał udziału w oficjalnych rozgrywkach, gdyż z powodu politycznych zawirowań był bliski bankructwa, Neco w meczach oficjalnych grał w barwach klubu Mackenzie São Paulo, a w barwach Corinthiansu grał tylko w meczach nieoficjalnych. W 1916 po raz drugi sięgnął ze swym klubem po tytuł stanowego mistrza. Jako piłkarz klubu Corinthians Paulista wziął udział w turnieju Copa América 1917, gdzie Brazylia zajęła trzecie miejsce. Neco zagrał we wszystkich trzech meczach: z Argentyną, Urugwajem i Chile. Wciąż jako gracz Corinthians wziął udział w turnieju Copa América 1919, gdzie Brazylia triumfowała. Neco zagrał we wszystkich czterech meczach: z Chile (zdobył 2 gole), Argentyną, Urugwajem(również 2 gole) i w decydującym o mistrzowskim tytule barażu z Urugwajem. Neco był bohaterem pierwszego spotkania z zespołem Urusów, kiedy to goście prowadzili już 2:0. Jego 2 gole dały remis, który pozwolił Brazylii poszukać szansy na mistrzostwo w barażu. Łącznie zdobył 4 gole i razem z Friedenreichem podzielił tytuł króla strzelców turnieju. Po raz ostatni w mistrzostwach kontynentu wziął udział podczas turnieju Copa América 1922, gdzie Brazylia po raz drugi zdobyła mistrzostwo Ameryki Południowej. Neco zagrał we wszystkich pięciu meczach zdobywając jednego gola w decydującym o mistrzowskim tytule boju z Paragwajem. Zdobycie 2 goli wystarczyło, by Neco został wicekrólem strzelców. Neco zaliczany jest do najwybitniejszych piłkarzy klubu Corinthians, w którym w ciągu 17 lat rozegrał 315 meczów i zdobył 239 goli (w tym w lidze 296 meczów i 235 goli). W latach 1917-1922 rozegrał w reprezentacji Brazylii 15 meczów i zdobył 8 goli. Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 1930 kontynuował pracę trenerską w klubie Corinthians, z którym w 1937 zdobył kolejne mistrzostwo stanowe. Znany był jako odważny i przebojowy drybler. Charakteryzował się przy tym bardzo wybuchowym charakterem – gdy był trenerem klubu Corinthians zawieszony został na 18 meczów za uderzenie sędziego. Jest jedynym piłkarzem brazylijskim, któremu wystawiono pomnik – jego statua znajduje się w mieście São Paulo w parku „São Jorge”. Neco zmarł w rodzinnym São Paulo 31 maja 1977 r.

@Adran360
@Bernard777
@Comentateiro
@Kapitan hawk
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974

@kubix05 Być może ale o ile sie nie myle to chyba również TVP Sport retransmitowało obszerne fragmenty, jak nie całe mecze Barcuni :)

Rekord ,,La Pulgi”:

7 marca 2012 r. Lionel Messi ustanowił rekord Ligi Mistrzów. Podczas meczu rozgrywanego na Camp Nou z Bayerem Leverkusen(wygranym 7:1), Leo strzelił aż 5 goli! Pozostałe 2 gole strzelił Christian Tello. Jednak 2,5 roku później rekord ten wyrównał były zawodnik Szachtara Luiz Adriano, który 5 goli wbił przeciwko Bate Borysów. Wprawdzie nie oglądałem meczu na żywo ale na pamiątke nagrałem go później na płytke z powtórki bodaj na TVP Sport.

Przypomnijmy sobie:

@FcPortoFan1999 No(!) powiedzmy...

@FcPortoFan1999 Swego czasu to też pojedynki Bayernu z Realem Madryt też były wielkimi hitami...
A co do "Obywateli", to ja się ciesze że będą grali z tymi cwaniakami, gdyż prześcieradłom ewidentnie nie leżą angielskie kluby...

W końcu przyszła ,,kryska na Matyska”:

Dokładnie 20 lat temu FC Barcelona zremisowała 1:1 na Camp Nou w rewanżowym meczu 1/8 Ligi Mistrzów z Chelsea FC i awansowała do ćwierćfinału. W rewanżu podopieczni Rijkaarda nastawili się na długie utrzymywanie się przy piłce a publika na zapraszanie Mourinho do teatru. Goście z Anglii byli z każdą minutą coraz bardziej bezsilni i wściekli patrząc jak Ronaldinho w samej tylko pierwszej połowie wykonuje 5 celnych zagrań piętą a w 79 minucie dostali gola też po magicznej akcji Brazylijczyka. Wyrównać zaś zdołali dopiero w 90 minucie za sprawą Terry’ego. Barça rozegrała ten mecz jak wybitny torreador walke z bykiem. Niestety Messi zerwał mięsień dwugłowy uda, choć była to dla niego dobroczynna kontuzja, gdyż w trakcie rehabilitacji zmienił fatalną mięsno-słodyczową diete i potem już nie powrócił na szczęście do złych nawyków.

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@Ogorinho1974
@Safrani

Hattrick w debiucie Teófilo Dueñasa:

W niedzielę 7 marca 1971 roku FC Barcelona pokonała FC Sevillę hokejowym wynikiem 5:2 w meczu 24 kolejki Primera Division, w którym Blaugrana wyraźnie prowadziła 2:0 ale Andaluzyjczycy zdołali wyrównać w drugiej połowie. Reakcja rywali była druzgocąca i już minutę po wyrównaniu Barça zaczęła obejmować prowadzenie. Najważniejsze jest to, że udało się jej tego dokonać dzięki wkładowi zawodnika, który dołączył na Camp Nou zaledwie kilka miesięcy wcześniej: Teófilo Dueñasa. Dueñas przyszedł z Rayo Vallecano, gdzie rozwinął znaczny instynkt strzelecki ale zaraz po podpisaniu kontraktu doznał kontuzji i nie mógł zadebiutować przez tydzień przed tym popołudniem. W Walencji nie strzelił gola(1:1 w meczu finałowym), ale udało mu się to w meczu z Sevillą i to trzy razy! Więc jego występ był oczywiście przekonujący. W raporcie meczowym opublikowanym na łamach „El Mundo Deportivo”, podpisanym przez José Mir, stwierdzono, że „przybył do Barcelony i ledwo mógł grać, musiał przejść operację. Potem pojawiło się pytanie, jakim piłkarzem się stanie. Zadebiutował w Valencii a wczorajszego popołudnia pojawił się w La Liga przed publicznością Blaugrany. Pomijając ten debiut, zdobywając trzy gole przed swoimi nowymi kibicami, Dueñas zademonstrował cechy technicznego piłkarza, z wyczuciem pionu przed bramką przeciwnika, szczegół, który również mógłby przyczynić się do uwzględnienia tego piłkarza w bardziej ofensywnych schematach. Jest całkowitym przeciwieństwem „oldschoolowego”, czołgowego napastnika. Porusza się i zmusza swoich kolegów z drużyny do poruszania się”. Jeszcze więcej oczekiwań, prawie niemożliwe. Pujol otworzył wynik spotkania a Dueñas w 27. minucie zdobył swojego pierwszego gola tego popołudnia, „po rozpoczęciu akcji przez Martí Filosíę, który dośrodkował do Rexacha, który dośrodkował z prawej strony i w locie wykorzystał strzał Dueñasa ”. Jego dwa decydujące gole padły w drugiej połowie, po golu Marciala na 3-2, co zapewniło zwycięstwo.
@Ogorinho1974
@MoralnyKarzel
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Kapitan hawk
@Gary
@Bernard777
@Adran360